I will always love you...

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

read more “I will always love you...”

Θεραπεία γρήγορη όσο ένας καλπασμός

Είναι το άλογο ο δεύτεροςμετά τον σκύλο- καλύτερος φίλος του ανθρώπου; Ποιος θα διαφωνήσει από τη στιγμή που μπορεί να βοηθήσει στη θεραπεία ασθενειών, ειδικά μικρών παιδιών. Αυτό πιστεύουν όσοι έχουν έρθει κοντά στα υψηλόσωμα τετράποδα και ασχολούνται με αυτό που ονομάζεται «θεραπευτική ιππασία». Στην περιοχή του Γουδή, στην οδό Κανελλοπούλου 10, καθ΄ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, παιδιά ή και μεγαλύτεροι καβάλα σε ένα άλογο, «ανάμεσα σε γη και ουρανό» όπως
λένε, δείχνουν να αποχωρίζονται τις καθημερινές δυσκολίες, τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά τους και τα προβλήματα στις συναναστροφές τους ή και στην κίνηση.

Η θεραπευτική ιππασία άρχισε να εφαρμόζεται το 1983 στην Ελλάδα στον Ιππικό Ομιλο Βαρυμπόμπης και απετέλεσε πρωτοβουλία της Αideen Lewis. Ηταν το 1992 που συγκροτήθηκε ο Σύνδεσμος Θεραπευτικής Ιππασίας Ελλάδας (ΣΘΙΕ), σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που στηρίζεται στις δυνάμεις και στη γενναιοδωρία των εθελοντών του. Ως αθλητικό σωματείο αναγνωρίστηκε το 1993 και πρόεδρός του είναι η κυρία Δήμητρα Καρουζάκη.

Οι γονείς των παιδιών είναι εκείνοι που πρώτοι βλέπουν τα οφέλη της εναλλακτικής θεραπείας. Η Δήμητρα Γιάσσα είναι υπερήφανη για την πρόοδο που έχει κάνει η 17χρονη Πέννυ τα τελευταία πέντε χρόνια: «Η Πέννυ πάσχει από ψυχοκινητική ανωριμότητα, ασθένεια με νοητικές, μαθησιακές και κινητικές προεκτάσεις. Το άλογο τη βοήθησε και στην κοινωνικοποίηση και στην ισορροπία. Εκτός από εργοθεραπεία, λογοθεραπεία και ψυχοθεραπεία κάνει και ιππασία. Μπορεί να φαίνεται λίγη η μισή ώρα την εβδομάδα, όμως περικλείει όλες τις προηγούμενες θεραπείες» . Πότε συνειδητοποίησε ότι κάτι αλλάζει στο παιδί της; «Από τη δεύτερη επαφή. Δεν είχε καλή επαφή με τα ζώα, πόσω μάλλον με ένα τεράστιο άλογο. Πολύ γρήγορα σταμάτησε να φοβάται,είχε καλύτερη ισορροπία και αίσθηση του σώματός της. Βλέπω και τα άλλα παιδιά. Εχουν έρθει πιο κοντά, γίνονται πιο ήρεμακαι κατανοούν ότι πρέπει να περιμένουν, να ακούν».

Το ΣΘΙΕ συντηρεί για τις ανάγκες του οκτώ άλογα, απασχολεί τέσσερις εκπαιδεύτριες της θεραπευτικής ιππασίας και μία προπονήτρια, έναν σταβλίτη και μία γραμματέα. Εχει 50 σταθερούς εθελοντές και άλλους που προσφέρουν όποτε μπορούν τις υπηρεσίες τους. Κύριο μέλημα των εθελοντών είναι να περπατούν δίπλα στο άλογο, να βοηθούν το παιδί να κάνει τις ασκήσεις και να οδηγούν το άλογο. Τα παιδιά που κάνουν θεραπευτική ιππασία σε εβδομαδιαία βάση είναι πάνω από 100 και καταβάλλουν συνδρομή η οποία ποικίλλει ανάλογα με τον μαθητή. Το ΣΘΙΕ είναι επίσης ανοιχτό σε ειδικά σχολεία (ήδη προσφέρει μαθήματα στα ΕΛΕΠΑΠ, Χατζηπατέρειο, Ειδικό Γυμνάσιο- Λύκειο Ηλιούπολης κ.ά.).

Οφέλη ψυχικά, κινητικά και παιδαγωγικά
Α ναπτύσσεται η κοινωνικότητα και το πνεύμα της ομαδικής προσπάθειας, ο ιππέας γίνεται πιο εξωστρεφής και συνεργάσιμος. Οι μύες του κορμού των ατόμων με δυσκολίες στην κίνηση αναπτύσσονται σημαντικά, ενώ το ευθύ κάθισμα διευκολύνει την αναπνοή τους.

Η κυρία Ειρήνη Κάππαρη, φυσικοθεραπεύτρια ΝDΤ, υπεύθυνη θεραπευτικής ιππασίας, σημειώνει πότε ενδείκνυται το πρόγραμμα: «Στις περιπτώσεις όπου ο θεραπευόμενος υποφέρει από αυτισμό, δυσκολία βάδισης,έλλειψη ισορροπίας,σπαστικότητα, διάσπαση προσοχής, έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων, ανωριμότητα λόγου ή ακόμη και σκλήρυνση κατά πλάκας». Οι βασικές ασκήσεις εντάσσονται σε ένα ειδικά σχεδιασμένο πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει «κύκλους με τα χέρια,προσπάθεια να αγγίξει διάφορα μέρη του αλόγου σύμφωνα με τα παραγγέλματα,διατάσεις,αλλαγή θέσεων πάνω στο άλογο κ.ά.».

Τα αποτελέσματα σε κάθε άτομο ποικίλλουν και εκτείνονται σε κινητικά, ψυχολογικά και εκπαιδευτικά-παιδαγωγικά οφέλη: «Ο ασθενής καταφέρνει να μειώσει τη σπαστικότητα και να ομαλοποιήσει τον μυϊκό τόνο, να βελτιώσει τον έλεγχο των μελών του σώματος,της ισορροπίας,των προστατευτικών αντιδράσεων,της βάδισης και της συγκέντρωσης,να επιτύχει σωστή στάση σώματος, να αυξήσει το εύρος των κινήσεων των αρθρώσεων,να ενισχύσει τον λόγο του,να αυξήσει τα αισθητηριακά ερεθίσματα και να αναδείξει τις κοινωνικές του δεξιότητες».

Γιατί όχι και μετάλλιο;
Η θεραπευτική ιππασία έχει και αθλητικό κομμάτι. Η 25χρονη Δέσποινα Παρασκευά , φοιτήτρια στο Πάντειο, και ο 28χρονος Ορέστης Ιωάννου , μεταπτυχιακός φοιτητής, θα μας εκπροσωπήσουν στους Παραολυμπιακούς και είναι ενθουσιασμένοι για όσα ετοιμάζονται να ζήσουν εκεί για πρώτη φορά. «Πάμε για την εμπειρία» λέει η Δέσποινα και ο Ορέστης συμπληρώνει: «Και για τη διασκέδαση! Δεν βιαζόμαστε, καλύτερα να έχουμε έναν στόχο εφικτό στην αρχή και στις επόμενες διοργανώσεις- γιατί όχι;πάμε και για μετάλλιο. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία όμως είναι ότι μας δημιουργείται μια ψυχική ευφορία. Η σχέση με το άλογο και το φυσικό περιβάλλον σε απελευθερώνει».

Η Δέσποινα θυμάται πώς ξεκίνησε: «Εντελώς απρόσμενα, μου προτάθηκε να κάνω μία - δύο ώρες στον όμιλο και αυτές έγιναν δύο χρόνια. Ο φόβος μου, αν υπήρξε, κράτησε τα πρώτα πέντε λεπτά, μετά έγινα ένα με το άλογο». O Ορέστης είχε φοβερή πρώτη φορά: «Στην αρχή ο προπονητής μου, ο κ. Νικολάου, με ανέβασε στο πλάι για να συνηθίσω, και το άλογο το ενόχλησε μια μύγα, οπότε έγινε ένας μικρός σεισμός! Τότε δεν έπεσα και αποφάσισα ότι δεν θα πέσω ποτέ!».

«Θα μου κρατάς το χέρι;»
Μ ε μότο «Θέλω να καλπάσω στο όνειρό μου. Θα κρατάς το χέρι μου;» το εναλλακτικό πρόγραμμα αποκατάστασης ατόμων με φυσική, νοητική ή συναισθηματική υστέρηση βρίσκει όλο και περισσότερους υποστηρικτές, όπως είναι η 22χρονη Καλλιρρόη Καμιζή, φοιτήτρια Ιατρικής και εθελόντρια στο ΣΘΙΕ. «Εχω δεθεί μαζί τους και νιώθω ότι προσφέρω σε αυτή την προσπάθεια. Μου δίνει χαρά να βλέπω τα παιδιά χαρούμενα» λέει η ίδια και βλέπει από κοντά τι προσφέρει η θεραπευτική ιππασία στα παιδιά με ειδικές ικανότητες: «Είναι πολύ αποδοτική, κινησιολογικά και ψυχολογικά. Το άλογο μιμείται τον ανθρώπινο βηματισμό και βοηθάει τα παιδιά με κινητικά προβλήματα να νιώσουν καλύτερα το σώμα τους, να έχουν καλύτερη αίσθηση του χώρου, των μελών του σώματός τους, της κίνησης και του ρυθμού. Σαφώς αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη σχέση με τα άλογα, που τους βοηθά να βγάλουν προς τα έξω τα συναισθήματά τους, να ηρεμούν και να κοινωνικοποιούνται ευκολότερα, αφού δουλεύουν μαζί με άλλα παιδιά...».

Η Καλλιρρόη διηγείται ένα ιδιαίτερο περιστατικό: «Ενα παιδί με αυτισμόείχε πρόβλημα ακόμη και στις καθημερινές ασχολίες του. Δεν μπορούσε ούτε να μασήσει. Ταΐζοντας μια μέρα το άλογό του, παρακολούθησε τον φίλο του να μασάει και από εκείνη τη μέρα άρχισε να τρώει στερεή τροφή. Αλλάζει πολύ ο χαρακτήρας των παιδιών, παίρνουν αυτοπεποίθηση» .

Πηγή: allday-news.blogspot.com

read more “Θεραπεία γρήγορη όσο ένας καλπασμός”

Ποιο είναι το κατάλληλο κατοικίδιο για εσάς ;

Ένα κατοικίδιο  επηρεάζει προς το καλύτερο την ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι οικογένειες περνούν πολύ περισσότερο χρόνο μαζί αφού αποκτήσουν ένα κατοικίδιοΑναπτύσσεται η αλληλοεκτίμηση και η φροντίδα ενώ τα κατοικίδια βοηθούν και στη χαλάρωση των ιδιοκτητών από το στρες της καθημερινότητας. Η απόφαση για την απόκτηση ενός κατοικίδιου είναι εύκολη,ποιο όμως είναι το κατάλληλο για το καθένα ανάλογα με τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις μας; Οι γάτες είναι ανεξάρτητα ζώα και δε χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα. Το νερό το απεχθάνονται γι αυτό και την υγιεινή τους την αναλαμβάνουν οι ίδιες. Όσο για τη τουαλέτα τους το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι να τοποθετήσετε σκεύος με άμμο σε ένα μόνιμο μέρος(βεράντα ή wc)με την υποχρέωση να τον αλλάζετε μετά τη χρήση της. Οι γάτες μαθαίνουν από τη μαμά τους μόλις γεννηθούν ''καλούς τρόπους''οπότε η εκπαίδευσή τους από εσάς μπορεί να περιλαμβάνει μόνο κόλπα και υπακοή με την ανάλογη βέβαια επιβράβευση.

Ιδιαίτερα δημοφιλή για την αφοσίωση στα αφεντικά τους και γνωστά ως ''ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου'' ο σκύλος δένεται με τον άνθρωπο και τον προστατεύει από κάθε κίνδυνο και απειλή.Η φροντίδα ενός σκύλου απαιτεί να αρκετές ώρες από τον ελεύθερο χρόνο σας και θα πρέπει να είστε υπομονετικοί καθώς χρειάζονται κάποιο διάστημα  μέχρι να μάθουν να πηγαίνουν τουαλέτα.Οι συχνοί έξοδοι είναι ιδιαίτερα σημαντική ενώ έχουν ανάγκη την αγάπη και τη προσοχή σας.Τέλος το μπάνιο αν και τα περισσότερα σκυλιά δε το συμπαθούν ιδιαίτερα είναι αναγκαίο για την υγιεινή τους τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Αν πάλι δεν έχετε πολύ χρόνο στη διάθεση σας για τη φροντίδα του κατοικίδιου σας ένα κουνελάκι ή ένα χάμστερ είναι ακριβώς για εσάς αφού το μόνο που χρειάζονται είναι αλλαγή του νερού και του φαγητού τους αλλά και ο πολύ εύκολος καθαρισμός του κλουβιού τους!

read more “Ποιο είναι το κατάλληλο κατοικίδιο για εσάς ;”

Η ζωή ενός σκύλου

1η εßδοµάδα. Σήµερα είµαι ηλικίας µιας εßδοµάδας. Τι χαρά να είµαι µέρος αυτού του Κόσµου!

1 µηνός. Η µαµά µου µε φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι µια εξαιρετική µητέρα.

2 µηνών. Σήµερα µε χώρισαν από τη µητέρα µας. Ήταν πολύ ανήσυχη και µε τα µάτια της µε χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά µου να µε φροντίζει το ίδιο καλά µε τη µαµά µου.

4 µηνών. Έχω µεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραßάνε την προσοχή µου. Υπάρχουν µερικά παιδιά στο σπίτι που µου είναι σαν «µικρά αδερφάκια». Παίζουµε πολύ, τραßάνε την ουρά µου κι εγώ τους δίνω µικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.

5 µηνών. Σήµερα µου φωνάξανε. Η κυρία µου ήταν πολύ αναστατωµένη επειδή ούρησα µέσα στο σπίτι. Όµως δεν µου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό.. Επίσης, κοιµάµαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!

8 µηνών. Είµαι ένα πολύ χαρούµενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνοµαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευµένος... Νοµίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά µου µε αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική µου και, συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό µου, σκάßοντας στο χώµα σαν τους προγόνους µου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιµάζουν να µου µάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγµατα που κάνω να είναι εντάξει!

12 µηνών. Σήµερα έγινα ενός έτους. Είµαι ένας ενήλικος σκύλος. Όµως τα αφεντικά µου λένε ότι µεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίµεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για µένα!

13 µηνών. Σήµερα µε έδεσαν. Σχεδόν δεν µπορούσα να κουνηθώ, να ßρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να ßρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεßαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα µε επιτηρούν και ότι είµαι αχάριστος. Δεν καταλαßαίνω τίποτε απ' όσα µου συµßαίνουν.

15 µηνών. Όλα έχουν αλλάξει τώρα... Με κρατάνε συνέχεια κλειδωµένο στη ßεράντα. Αισθάνοµαι πολύ µόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά µου δεν µε θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν ßρέχει, δεν έχω µια στέγη πάνω από το κεφάλι µου..

16 µηνών. Σήµερα µε έßγαλαν από τη ßεράντα. Ήµουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά µου µε είχε συγχωρέσει. Ήµουν τόσο χαρούµενός που χοροπήδαγα από ενθουσιασµό. Η ουρά µου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα µε πήγαιναν ßόλτα! Κατευθυνθήκαµε προς τον αυτοκινητόδροµο, και άξαφνα, σταµάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ ßγήκα έξω, χαρούµενος, γιατί σκεπτόµουν ότι θα περνάγαµε τη µέρα µας στην εξοχή. Δεν καταλαßαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιµένετε!» - γάßγισα. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο µε όλη τη δύναµή µου. Η αγωνία µου µεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαßαίνω, ενώ δεν µπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασµα και αυτοί δεν σταµατούσαν, ότι µε είχαν εγκαταλείψει!

17 µηνών. Έψαχνα µάταια να ßρω το δρόµο για να γυρίσω σπίτι. Είµαι µόνος και αισθάνοµαι χαµένος. Στις περιπλανήσεις µου, συναντάω µερικούς ανθρώπους µε καλή καρδιά που µε κοιτάνε µε θλίψη και µου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ µε τα µάτια µου, από τα ßάθη της ψυχής µου. Εύχοµαι να µε υιοθετούσαν. Θα ήµουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όµως, αυτοί απλά λένε: «καηµένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».

18 µηνών. Πριν από µερικές ηµέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά µικρά και µεγαλύτερα σαν τα «µικρά µου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και µια οµάδα από τα µικρότερα παιδιά, γελώντας, µου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σηµαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες µε χτύπησε στο µάτι και, έκτοτε, δεν µπορώ να δω καθόλου µε αυτό το µάτι.

19 µηνών. Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι µε λυπόντουσαν. Τώρα είµαι πολύ αδύνατος και αδύναµος και η όψη µου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα µου µάτι και οι άνθρωποι µε διώχνουν µε τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.

20 µηνών.. Κινούµαι µε εξαιρετικά µεγάλη δυσκολία. Σήµερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόµο, µε χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόµουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόµο, όµως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεµάτο ικανοποίηση ßλέµµα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που µε πάτησε. Εύχοµαι να µε είχε σκοτώσει! Όµως, απλά µου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω µου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια µου δεν µε υπακούνε και µόλις µε τεράστια δυσκολία µπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόµου. Επί δέκα µέρες έχω µείνει εκτεθειµένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή ßροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν µπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκοµαι σε ένα πολύ υγρό µέρος, και φαίνεται ότι ακόµη και το τρίχωµά µου µαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν µε προσέχουν, άλλοι λένε: «µην πλησιάζεις».
Είµαι σχεδόν αναίσθητος, όµως, µια ελάχιστη δύναµη από τα ßάθη του σώµατός µου µε αναγκάζει να ανοίξω τα µάτια µου.. Η γλυκύτητα στη φωνή της µε έκανε να αντιδράσω. «Καηµένο µου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε.. Μαζί µε την γυναίκα ήταν ένας άντρας µε λευκή ποδιά που µε ακούµπησε και είπε: «Λυπάµαι, κυρία µου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον ßοηθήσουµε να ßγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, µε δάκρυα να τρέχουν ποτάµι στα µάγουλά της, συµφώνησε. Όσο καλύτερα µπορούσα, κούνησα την ουρά µου και την ευχαρίστησα, µε τα µάτια µου, για τη ßοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεµα.
Ενώ αισθανόµουν το ελαφρύ τσίµπηµα της ßελόνας, πριν από αυτόν τον µακρύ ύπνο, η τελευταία µου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν µε ήθελε κανείς;».

«Δεν µπορείς να σώσεις κάθε ζώο στον κόσµο όµως, για αυτό το ένα που σώζεις, ΕΙΝΑΙ ο κόσµος».

Πηγή: blogthea.gr
Αναρτήθηκε από το μέλος takos

read more “Η ζωή ενός σκύλου”

Αυτοκτονούν τα ζώα ;

Πριν από 40 χρόνια, ο Ρίτσαρντ Ο' Μπάρι είδε την Κάθι, ένα δελφίνι που συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή της δεκαετίας του 1960 Flipper, να θέτει τέρμα στη ζωή της. Τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται. Αφού τον κοίταξε στα μάτια, βυθίστηκε στο βάθος της μεταλλικής δεξαμενής και σταμάτησε να αναπνέει. Εκείνη τη στιγμή, από εκπαιδευτής δελφινιών, ο Ρίτσαρντ Ο' Μπάρι μετατράπηκε σε έναν ένθερμο υποστηρικτή των δικαιωμάτων των ζώων. Ο ρόλος του στον «Ορμο», το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ του Ελληνοαμερικανού Λιούις Ψυχογιού που πραγματεύεται τη μαζική σφαγή των δελφινιών στην Ιαπωνία, τον έκανε διάσημο. Μιλώντας στο αμερικανικό περιοδικό Time, ο Ο' Μπάρι επιμένει στην άποψή του. Υπενθυμίζει ότι τα δελφίνια είναι ζώα με αυτεπίγνωση και υποστηρίζει ότι εάν η ζωή τους γίνει αφόρητη σταματούν να αναπνέουν. Κι αυτό δεν μπορεί παρά να ορισθεί ως αυτοκτονία.

Η άποψη ότι τα ζώα αυτοκτονούν μπορεί να ακούγεται παράλογη. Το ζήτημα, ωστόσο, έχει απασχολήσει από πολύ παλιά τη φιλοσοφία. Ο Αριστοτέλης ανέφερε ότι ένας επιβήτορας είχε πηδήξει στο κενό όταν κατάλαβε ότι είχε συνευρεθεί ερωτικά με τη μητέρα του.

Με το θέμα είχαν ασχοληθεί, επίσης, οι πρωτοχριστιανικοί θεολόγοι και οι ακαδημαϊκοί της βικτοριανής εποχής. «Σήμερα, όταν αναφερόμαστε στην αυτοκτονία των ζώων, είναι ένας τρόπος να εκδηλώσουμε τη συμπόνιά μας στην κακομεταχείριση που υφίστανται και την αιχμαλωσία τους», υποστηρίζει ο Ντάνκαν Ουίλσον, καθηγητής της Ιστορίας της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ στη Βρετανία και συντάκτης μιας μελέτης για τα αυτοκαταστροφικά ζώα, η οποία δημοσιεύθηκε τον περασμένο Μάρτιο στην βρετανική επιθεώρηση Endeavour.

Αυτό που ισχυρίζεται ο Βρετανός καθηγητής είναι ότι οι διαφορές ιστορικά στον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται το θέμα της αυτοκτονίας των ζώων απεικονίζει τις αξιακές αλλαγές γύρω από αυτά. Οι Λατίνοι, για παράδειγμα, θεωρούσαν την αυτοκτονία των ζώων απολύτως φυσιολογική και ένδειξη ανωτερότητας κάποιων ειδών. Ένα ζώο για το οποίο πίστευαν ότι ήταν αυτοκτονικό και το σέβονταν γι' αυτό το λόγο, ήταν το άλογο. Τον 13ο αιώνα, ο καθολικός θεολόγος και φιλόσοφος Άγιος Θωμάς Ακινάτης υποστήριζε ότι η αυτοκτονία ήταν αμαρτία για τους ανθρώπους και αδιανόητη για τα ζώα. Η θέση του ήταν ότι όλα τα δημιουργήματα του Θεού αγαπούν από τη φύση τους τον εαυτό τους κι εξίσου από τη φύση τους θέλουν να κρατηθούν στη ζωή.

Από τότε και για πολλούς αιώνες η συζήτηση ατόνησε. Τον 19ο αιώνα, ωστόσο, αφού ο Δαρβίνος διατύπωσε τη θεωρία ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τα ζώα και όταν αργότερα η χορτοφαγία και τα "πετς" άρχισαν να γίνονται της μόδας, η διαμάχη ήρθε και πάλι στην επιφάνεια. Ο συνήθης ύποπτος αυτή τη φορά ήταν ο σκύλος. Το 1845, η εφημερίδα Ιllustrated London News δημοσίευσε την ιστορία ενός Νιούφαουντλαντ, το οποίο είχε αποπειραθεί πολλές φορές να πνιγεί.

Στη μελέτη του Ντάνκαν Ουίλσον η λίστα μεγαλώνει με την προσθήκη μιας αγριόπαπιας, μιας γάτας, πελεκάνων και σκορπιών. Ο Βρετανός καθηγητής, πάντως, δεν υποστηρίζει σε καμία περίπτωση ότι αυτά τα ζώα είχαν τεχνικά την ικανότητα να θέσουν τέρμα στη ζωή τους.

Καταθέτοντας τη δική του - και πολύ διαφορετική - άποψη για το θέμα, ο Τόμας Τζόινερ, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα στις ΗΠΑ και συγγραφέας του βιβλίου «Μύθοι γύρω από την αυτοκτονία», επισημαίνει έναν κοινό παρονομαστή στις αυτοκτονικές τάσεις των έμβιων όντων. «Στη φύση φαίνεται ότι υπάρχει το ίδιο είδος υπολογισμού», λέει στο Time. «Ο θάνατός μου αξίζει περισσότερο από τη ζωή μου; Οι αυτοκτονίες όλων των ειδών περιλαμβάνουν αυτόν τον υπολογισμό - από τα βακτήρια έως τα έντομα και από τους ανθρώπους που αυτοκτονούν για διάφορους συμβατικούς λόγους έως τους τρομοκράτες καμικάζι».

Στη συζήτηση αυτή χωρούν πολλές απόψεις. Ο Τζόναθαν Σάφραν Φόερ, συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Eating Animals», στο οποίο περιγράφει με τον πιο ωμό τρόπο τη διαδρομή ενός ζώου από το εκτροφείο στο σφαγείο και από εκεί στο πιάτο μας, προσεγγίζει το ζήτημα από μια διαφορετική οπτική γωνία. «Πρέπει να εξολοθρεύουμε τις μύγες με τη μυγοσκοτώστρα, αρέσει στα φυτά η κλασική μουσική, αυτοκτονούν οι σκύλοι; Όλα αυτά τα ερωτήματα μπορεί να είναι ενδιαφέροντα, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με το πώς αλληλεπιδρούμε με τα ζώα», δηλώνει.

Ο Αμερικανός συγγραφέας είδε πρόσφατα τον «Όρμο» του Λιούις Ψυχογιού. Πιστεύει ότι οι αναφορές του ντοκιμαντέρ στην αυτοκτονία των ζώων είναι κάπως «ύποπτες». «Δεν χρειάζεται να κάνουμε τα ζώα σαν τους ανθρώπους για να τους συμπεριφερόμαστε καλά», λέει. «Θα ήταν αρκετό εάν συμπεριφερόμασταν στα γουρούνια σαν να είναι γουρούνια και στις αγελάδες σαν να είναι αγελάδες».

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

read more “Αυτοκτονούν τα ζώα ;”

Το μικρότερο ψάρι του κόσμου έχει μέγεθος κουνουπιού

Το μικρότερο γνωστό είδος ψαριού στον κόσμο, που είναι ταυτόχρονα και το μικρότερο γνωστό σπονδυλόζωο, ανακαλύφθηκε σε ισχυρά όξινους βάλτους στα τροπικά δάση της Σουμάτρας και της Βόρνεο.

Τα ενήλικα άτομα του νέου είδους Paedocypris progenetica έχουν ελάχιστο μήκος 7,9 χιλιοστά, περίπου όσο ένα μεγάλο κουνούπι, σύμφωνα με ερευνητές από τη Σιγκαπούρη και τη Βρετανία.

Λεπτά και ημιδιαφανή, τα μικροσκοπικά ψάρια ζουν ανάμεσα στις ρίζες υδρόβιων φυτών σε στάσιμα νερά γεμάτα κατάμαυρη τύρφη, όπου το pH (οξύτητα) φτάνει το 3. Τα ψάρια τρέφονται με πλαγκτόν κοντά στο χώμα του πυθμένα, το οποίο έχει πάχος έως και δέκα μέτρα.

Το P. progenetica ζει κυρίως στους τυρφώδεις βάλτους της Σουμάτρας, ενώ στη Βόρνεο εντοπίστηκε και ακόμα είδος του ίδιου γένους, το P. micromegethes, που ανακηρύσσεται το δεύτερο μικρότερο σπονδυλόζωο του γλυκού νερού με ελάχιστο μέγεθος ενήλικου ατόμου 8,8 χιλιοστά.

Και τα δύο είδη θεωρούνται απειλούμενα λόγω της καταστροφής των ενδιαιτημάτων τους.

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

read more “Το μικρότερο ψάρι του κόσμου έχει μέγεθος κουνουπιού”

Όταν η τροφή που τρώει το αγαπημένο σας ζωάκι έχει δοκιμαστεί επάνω σε άλλα ζώα...παύει να είναι νόστιμη...

Ξέρατε πως πολλές από τις καλές, θρεπτικές και πανάκριβες τροφές που βρίσκουμε στα ράφια των petshop και των σουπερμάρκετ δεν είναι τόσο αθώες όσο φαίνονται! Εκατοντάδες σκυλιά και γάτες έχουν υποφέρει τα πειράματα των "ερευνητικών κλινικών" των μεγάλων εταιρειών που παράγουν τροφές για κατοικίδια και στη συνέχεια πέθαναν σε αιχμαλωσία...

Μην αγοράζετε τροφές των παρακάτω εταιρειών και καιρός είναι όσοι φιλόζωοι διατηρούν κάποιο κατάστημα με είδη ζώων να τις κατεβάσουν από τα ράφια τους!
IAMS / Eukanuba - Procter & Gamble
Hills Science Diet - Colgate Palmolive
Nestlé Purina/Friskies: Alpo, Bonio, Felix, Go Cat, Gourmet, Omega Complete, Proplan, Spillers, Vital Balance, Winalot.
Pedigree, Masterfoods (Mars Inc): Bounce, Cesar, Chappie, Frolic, James Wellbeloved, Katkins, Kitekat, Pal, Pedigree Chum, Royal Canin, Sheba, Techni-cal (US & Canada), Whiskas.

Τώρα θα μου πείτε αν όλες οι παραπάνω τροφές είναι απαγορευμένες, τι μένει για να ταΐζετε τα ζωάκια σας; Υπάρχουν τροφές που παράγονται σε γειτονικές χώρες- πχ Ιταλία- που δεν δοκιμάζονται σε άτυχα ζώα πριν φτάσουν στο πιάτο του τετράποδου φίλου σας. Οι εταιρείες που παράγουν αυτές τις ζωοτροφές είναι μικρότερες από τις παραπάνω πολύ γνωστές και τα προϊόντα τους είναι πολύ πιο φθηνά! Με λίγα λόγια και μποϊκοτάρετε αυτές τις εταιρίες και κάνετε και οικονομία!

Δείτε το παρακάτω βίντεο!
Προσοχή! Ακολουθούν σκληρές εικόνες!

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

read more “Όταν η τροφή που τρώει το αγαπημένο σας ζωάκι έχει δοκιμαστεί επάνω σε άλλα ζώα...παύει να είναι νόστιμη...”

«Πυξίδα» ενσωματωμένη στο ράμφος έχουν τα περιστέρια

Σύμφωνα με αποτελέσματα πειραμάτων που δημοσιεύονται στο περιοδικό Nature, τα περιστέρια όντως προσανατολίζονται με βάση το μαγνητικό πεδίο. Η βιολογική τους πυξίδα αποτελείται πιθανότατα από σωματίδια του υλικού μαγνητίτη στο ράμφος τους.

Η έρευνα φαίνεται να καταρρίπτει τη θεωρία ότι τα περιστέρια φτάνουν στον προορισμό τους βασιζόμενα σε οσμές στην ατμόσφαιρα.

Η ομάδα της Κορντούλα Μόρα στο Πανεπιστήμιο του Όκλαντ στη Νέα Ζηλανδία τοποθέτησε περιστέρια σε ένα ξύλινο τούνελ με ταϊστρες στις δύο άκρες και πηνία που δημιουργούσαν μαγνητικά πεδία στην οροφή και στο πάτωμα.

Τα πουλιά εκπαιδεύτηκαν εξαιρετικά εύκολα να μετακινούνται στη μία άκρη του τούνελ όταν ενεργοποιούνταν τα πηνία και στην άλλη άκρη όταν το γήινο μαγνητικό πεδίο αφηνόταν αδιατάρακτο.

Επιπλέον, τα περιστέρια έχαναν την ικανότητα να αντιλαμβάνονται τα μαγνητικά πεδία όταν οι ερευνητές τοποθέτησαν μικρούς μαγνήτες στα ράμφη τους. Αυτό υποδεικνύει ότι η βιολογική πυξίδα όχι υπάρχει και είναι εντοπισμένη στο ράμφος.

Η Μόρα προσπάθησε στη συνέχεια να διαπιστώσει πώς τα σήματα φτάνουν από το ράμφος στον εγκέφαλο. Όταν οι ερευνητές κατέστρεψαν το τρίδυμο νεύρο, που ξεκινά από το ράμφος και καταλήγει στον εγκέφαλο, τα περιστέρια δεν μπορούσαν να διακρίνουν τα μαγνητικά πεδία.

Όταν όμως κατέστρεψαν το οσφρητικό νεύρο, απαραίτητο για την οσμή, τα πουλιά μπορούσαν ακόμα να προσανατολίζονται. Η αίσθηση της οσμής, επομένως, δεν σχετίζεται με την ικανότητα προσανατολισμού.

Πάντως μέχρι στιγμής κανένας επιστήμονας δεν έχει καταφέρει να δει στο μικροσκόπιο τα σωματίδια του μανητίτη, ενός μαγνητικού οξειδίου του σιδήρου.

Αυτό, σχολιάζει η Μόρα, ίσως οφείλεται στο εξαιρετικά μικρό μέγεθος των σωματιδίων (ίσως μερικά μικρόμετρα) καθώς και στο γεγονός ότι πολλοί ακόμα ιστοί, όπως το αίμα, περιέχουν σίδηρο.

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

read more “«Πυξίδα» ενσωματωμένη στο ράμφος έχουν τα περιστέρια”

Προϊστορικός Μπιπ Μπιπ

Πτηνό που έμοιαζε στον γεωκόκκυγα της Καλιφόρνιας, το πουλί πάνω στο οποίο βασίστηκε το διάσημο καρτούν Road Runner Μπιπ Μπιπ και το οποίο καταδιωκόταν συνέχεια από τον Γουίλ Κογιότ, ζούσε στην Κίνα πριν από 110 εκατομμύρια χρόνια.

Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν ερευνητές μετά από ανάλυση απολιθωμένων αποτυπωμάτων που βρέθηκαν σε λατομείο. Τα αποτυπώματα είναι κατά 50 εκατομμύρια χρόνια παλαιότερα από οποιαδήποτε άλλη ένδειξη παρουσίας τέτοιου είδους πουλιού.

Στο ίδιο μέγεθος με τον σύγχρονο γεωκόκκυγα, ο οποίος έχει βάρος περίπου μισού κιλού και μήκος μισό μέτρο -από το ράμφος ώς την ουρά-, το αρχαίο πτηνό είχε και το ίδιο ασυνήθιστο σχήμα ποδιού. Τα περισσότερα πουλιά έχουν τρία δάχτυλα μπροστά και ένα πίσω. Οι γεωκόκκυγες, αντιθέτως, έχουν δύο μπροστινά δάχτυλα και δύο πίσω, γι’ αυτό και ονομάζονται ζυγοδάκτυλοι.

«Κανένα πουλί σαν κι αυτό δεν είχε εντοπιστεί από τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο», σημειώνει ο Jerald Harris, παλαιοντολόγος στο Dixie State College και συντάκτης της μελέτης.

Βασιζόμενοι στην απόσταση μεταξύ των αποτυπωμάτων και το εκτιμώμενο μέγεθος του πτηνού, οι ερευνητές πιστεύουν ότι έτρεχε με ταχύτητα περίπου 8 χιλιομέτρων όταν άφησε τα χνάρια.

Τα αποτυπώματα βρέθηκαν σε ένα λατομείο στην επαρχία Σαντόνγκ, γι’ αυτό και ονομάστηκαν Shandongornipes muxiai. Το προϊστορικό πουλί δεν είναι άμεσος πρόγονος του γεωκόκκυγα, καθώς ο ζυγoδακτυλισμός αναπτύχθηκε ανεξάρτητα στα δύο είδη.

Τα περισσότερα πουλιά που τρέχουν γρήγορα, έχουν τρία δάχτυλα, όχι τέσσερα. Δεν υπάρχει κάποιο προφανές πλεονέκτημα στον ζυγοδακτυλισμό και κανένας προφανής λόφος ώστε δύο πουλιά που αναπτύσσουν ταχύτητα, να εξελιχθούν με αυτόν τον τρόπο, αναφέρει ο Γερμανός ορνιθολόγος Gerald Mayr. «Είναι μεγάλο αίνιγμα».

Ο σύγχρονος γεωκόκκυγας είναι το μοναδικό είδος από την οικογένεια κούκων - της οποίας όλα τα μέλη είναι ζυγοδάκτυλα- που ζει στο έδαφος. Ο Harris θεωρεί ότι ο ζυγοδακτυλισμός δεν αναπτύχθηκε για να συμβάλει στην ταχύτητα του πουλιού, αλλά ότι τόσο ο γεωκόκκυγας όσο και ο προκάτοχός του ξεκίνησαν ως πουλιά των δέντρων που μεταφέρθηκαν αργότερα στο έδαφος. «Κανένας δεν έχει καταλάβει πώς οι σύγχρονοι γεωκόκκυγες απέκτησαν αυτά τα πόδια», συνεχίζει ο Harris. «Αλλά πιθανόν δεν εξελίχθηκαν για το τρέξιμο».

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

read more “Προϊστορικός Μπιπ Μπιπ”

Ο κύκλος ζωής του αλόγου

Η ηλικία στην οποία τα άλογα είναι οργανικά ικανά να τεκνοποιήσουν διαφέρει ανάλογα με το φύλλο, οι φοράδες ζευγαρώνουν μεταξύ 18 μηνών και 2 ετών αλλά μόνο μετά τα τρία τους χρόνια μπορούν να γεννήσουν. Τα αρσενικά άλογα (επιβήτορες), αντίστοιχα σε ηλικία ενός έτους μπορούν να τεκνοποιήσουν αλλά όταν αυτά είναι ενσταβλισμένα δεν τα χρησιμοποιούμε για αναπαραγωγή νωρίτερα από τεσσάρων ετών. Οι θηλυκές έρχονται σε περίοδο κατάλληλη για ζευγάρωμα συνήθως κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού κάθε 3 εβδομάδες. Σε αυτό το διάστημα οι φοράδες αποδέχονται τα αρσενικά μόνο για 5 ημέρες περίπου. Η συμπεριφορά τους αλλάζει και μπορεί να γίνει ατίθαση και νευρική.
Το όριο ηλικίας για τεκνοποίηση διαφέρει ανάλογα τη φυλή του αλόγου αλλά σε γενικές γραμμές στις ενσταβλισμένες φοράδες διαρκεί μέχρι τα 15 χρόνια τους. Η εγκυμοσύνη κρατά 11 μήνες και όπως συμβαίνει στους ανθρώπους , το έμβρυο διαμορφώνεται στους πρώτους μήνες ενώ πρός το τέλος της εγκυμοσύνης αναπτύσσεται σε γρήγορους ρυθμούς. Το φύλλο του εμβρύου διαμορφώνεται στον 4ο μήνα καθώς επίσης το σώμα και τα νύχια του. Στούς 6 μήνες εγκυμοσύνης το έμβρυο είναι σχεδόν 61 εκατοστά με πλήρες τρίχωμα. Στους 8 μήνες ζυγίζει περίπιου 18 κιλά και αρχίζουν να σχηματίζονται η ουρά και η χαίτη. Στους επόμενους μήνες μέχρι τη γέννηση η ανάπτυξη του εμβρύου είναι αλματώδης ώσπου στον εντέκατο μήνα το έμβρυο πέρνει μόνο του θέση κατάλληλη για τη γέννα ώστε το κεφάλι και τα πόδια να γεννηθούν πρώτα.

Δίδυμα έμβρυα είναι σπάνιο να γεννηθούν και έχουν μεγάλα ποσοστά θνησιμότητας. Τα περισσότερα πουλάρια γεννιούνται τους πρώτους μήνες του καλοκαιριού όταν ο καιρός είναι ζεστός και η τροφή άφθονη. Η γέννα είναι συνήθως εύκολη χωρίς επιπλοκές ενώ η μητέρα γλύφει προσεκτικά το νεογέννητο πουλάρι ώστε να το καθαρίσει και να τονώσει τη κυκλοφορία του αίματος. Μέσα σε μισή ώρα από το τη γέννηση το πουλάρι μπορεί να σταθεί όρθιο ενώ γρήγορα μαθαίνει να περπατά και να βαδίζει στο πλάι της μητέρας του. Στην αρχή δείχνει λίγο ασταθές και άτσαλο καθώς τα πόδια του δεν είναι ακόμη δυνατά. Το σώμα του καλύπτεται από ένα μαλακό ελαφρύ τρίχωμα με κοντή και άτακτη χαίτη και ουρά.. Το πρόσωπό του είναι πλατύ με μεγάλα μάτια ενώ συνήθως τα πουλάρια γεννιούνται χωρίς δόντια αν και σε μερικά έχουν ήδη εμφανιστεί ή διαμορφώνονται μέσα σε λίγες μέρες τα πρώτα δύο επάνω δόντια. Μέσα σε 5 ή 6 εβδομάδες εμφανίζονται δύο μπροστινά δόντια στη κάτω γνάθο ενώ στους 9 με 10 μήνες το πουλάρι έχει σχηματισμένη μία πλήρης σειρά από τα πρώτα του δόντια. Μέχρι τα 5 του χρόνια τα δόντια αυτά θα αντικατασταθούν από νέα δυνατά τα οποία όσο το άλογο γερνάει θα μακραίνουν. Γι' αυτό απαιτείται η συχνή παρακολούθηση και φροντίδα του αλόγου από οδοντίατρο. Τα ενήλικα άλογα έχουν 24 πίσω και 12 μπροστινά δόντια ενώ τα αρσενικά έχουν ένα επιπλέον σετ τεσσάρων δοντιών το οποίο εμφανίζεται στα 4 χρόνια τους δύο στην επάνω γνάθο και δύο στην κάτω.

Σε 5 εβδομάδες μετά τη γέννηση τα πόδια του πουλαριού έχουν δυναμώσει και σε 6 εβδομάδες μπορεί να φάει χόρτο αλλά θα συνεχίσει να θηλάζει μέχρι την ηλικία των 5-6 μηνών. Το γάλα της μητέρας είναι πλούσιο σε θρεπτικά στοιχεία και θα το προστατεύσουν από μολύνσεις. Μέχρι τη στιγμή του απογαλακτισμού το πουλάρι έχει διαμορφώσει το σώμα του σχεδόν όσο και το ενήλικο άλογο με τα νύχια και τους μύωνες ολοκληρωμένα και το τρίχωμά του σκληρότερο όπως των ενήλικων.

Μέχρι τα 3 του χρόνια το πουλάρι έχει ήδη σχηματίσει μακριά και δυνατά πόδια και κόκκαλα. Τα περισσότερα άλογα είναι έτοιμα να εργαστούν συνήθως πρίν τα 3 τους χρόνια αλλά εάν αρχίσουμε να δουλεύουμε ένα νέο άλογο πρίν να ωριμάσουν τα κόκκαλά των ποδιών του μπορεί να προκαλέσουμε μόνιμη βλάβη. Σε ένα ενήλικο άλογο η απόσταση μεταξύ της ακρωμίας και του ώμου είναι περίπου ίδια με την απόσταση του ώμου από το έδαφος.

Τα άλογα είναι σε θέση να δουλέψουν μέχρι την ηλικία των 20 ετών, ενώ όσο γερνάνε παρουσιάζουν και όλα τα ζώα δυσκολίες στο κυκλοφοριακό, την πέψη, τα δόντια τους πέφτουν και η όραση αδυνατίζει. Στα ενσταβλισμένα άλογα είναι ευκολότερο να παρατηρηθούν τα συμπτώματα γήρανσης και να διατηρήσουμε την υγεία τους και την ποιότητα ζωής τους μέχρι το τέλος. Όταν αντίθετα τα άλογα βρίσκονται ελεύθερα στη φύση μόλις τα δόντια τους δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μασήσουν τη τροφή τους ο θάνατος είναι αναπόφεκτος.

read more “Ο κύκλος ζωής του αλόγου”

Τι είναι η λύσσα;

* Συντάκτης:
* Γιάννης Αραχωβίτης (StarDogs Positive Training Επαγγελματίας Εκπαιδευτής Σκύλων)

Η λύσσα είναι μια ιογενής νόσος που προσβάλλει το κεντρικό νευρικό σύστημα των θερμόαιμων ζώων και του ανθρώπου. Η ασθένεια έχει μεγάλη περίοδο επώασης (έξι μήνες) και τα συμπτώματα ενδέχεται να εμφανιστούν αρκετές εβδομάδες μετά τη μόλυνση. Όταν εκδηλωθούν τα συμπτώματα, η λύσσα είναι συνήθως θανατηφόρος.

Η νόσος μεταδίδεται με τον ιό της λύσσας του γένους lyssavirus, που περιλαμβάνει μια ομάδα ιών οι οποίοι προκαλούν εγκεφαλίτιδα. Επίσης, περιλαμβάνει και διάφορους ιούς λύσσας που απαντώνται στις νυχτερίδες. Οι ιοί της λύσσας ανήκουν στην οικογένεια των ραβδοϊών (Rhabdoviridae). Το όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη ράβδος και προσδιορίζει το χαρακτηριστικό σχήμα ράβδου ή φυσιγγίου των ιών.

Η λύσσα έχει αναγνωριστεί πριν από αιώνες. Ο Λουί Παστέρ ταυτοποίησε έναν ιό ως αιτία της νόσου τη δεκαετία του 1880. Σήμερα, η λύσσα προκαλεί το θάνατο περισσότερων από 55.000 ανθρώπων και εκατομμυρίων ζώων στον κόσμο ετησίως. Το 95% περίπου των θανάτων ανθρώπων συμβαίνουν στην Ασία και την Αφρική. Οι περισσότεροι θάνατοι ανθρώπων οφείλονται σε δήγμα μολυσμένου σκύλου και το 30% έως 60% των θυμάτων δηγμάτων σκύλων είναι παιδιά ηλικίας κάτω των 15 ετών.

Που απαντάται η ασθένεια;
Ο ιός της λύσσας είναι παρών σε όλες τις ηπείρους πλην της Ανταρκτικής. Σε ορισμένες χώρες της Ασίας, της Αφρικής, της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την υγεία του ανθρώπου πηγάζει από την εκδήλωση της νόσου στους κατοικίδιους σκύλους.

Η Ευρώπη είναι ουσιαστικά απαλλαγμένη από τη λύσσα. Ορισμένες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ωστόσο, δηλώνουν ορισμένα κρούσματα σε ζώα και λίγα σε ανθρώπους. Οι χώρες αυτές εφαρμόζουν προγράμματα εξάλειψης και καταπολέμησης της νόσου, που περιλαμβάνουν εμβολιασμό άγριων ζώων μέσω δολωμάτων.

Πώς μεταδίδεται και εξαπλώνεται η ασθένεια;
Η λύσσα μεταδίδεται με το σάλιο ενός μολυσμένου ζώου. Η μόλυνση προκαλείται κυρίως από τραύματα δήγματος ή με είσοδο μολυσμένου σάλιου μέσω της λύσης συνέχειας του δέρματος ή του βλεννογόνου. Έχει τεκμηριωθεί και μόλυνση με εισπνοή του ιού, παραδείγματος χάρη στο περιβάλλον μιας σπηλιάς που είχαν εγκατασταθεί πολλές νυχτερίδες.

Ο ιός παραμένει συνήθως στο σημείο εισόδου για ορισμένο διάστημα πριν μεταφερθεί μέσω των νεύρων στον εγκέφαλο, όπου πολλαπλασιάζεται με ταχύτητα και προκαλεί κλινικά συμπτώματα. Στη συνέχεια, ο ιός μεταφέρεται μέσω των νεύρων από τον εγκέφαλο στους σιαλογόνους αδένες. Το διάστημα μέχρι να εμφανιστούν τα κλινικά συμπτώματα σε ένα μολυσμένο ζώο διαφέρει ανάλογα με το στέλεχος του ιού και την πύλη εισόδου. Η νόσος μπορεί να μεταδοθεί με το σάλιο ενός μολυσμένου ζώου σε άλλα ζώα και στους ανθρώπους πριν εμφανιστούν τα κλινικά συμπτώματα της ασθένειας στο ζώο που έχει προσβληθεί.

Ποιους κινδύνους εγκυμονεί αυτή η ασθένεια για τη δημόσια υγεία;
Η λύσσα θεωρείται μία από τις σοβαρότερες ζωονόσους στον κόσμο. Πρέπει να εξετάζεται κάθε δήγμα από κατοικίδιο ή άγριο ζώο. Τα προσβεβλημένα από τον ιό της λύσσας άγρια ζώα αποβάλλουν το φυσικό φόβο απέναντι στον άνθρωπο, με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο κίνδυνος επαφής. Τα κλινικά συμπτώματα στα ζώα, όπως η σιαλόρροια, η δυσκολία κατάποσης ή η αίσθηση πνιγμού εγκυμονούν τον κίνδυνο μόλυνσης του ανθρώπου εν αγνοία του, όταν περιεργάζεται ένα ζώο. Κάθε τραύμα δήγματος ή η εκτεθείσα επιφάνεια πρέπει οπωσδήποτε να πλένεται αμέσως με σαπούνι και νερό, το δε περιστατικό να αναφέρεται σε ιατρό ή σε τμήμα επειγόντων περιστατικών νοσοκομείου.

Ποια είναι τα κλινικά συμπτώματα της νόσου;
Τα κλινικά συμπτώματα της λύσσας στα ζώα διαφέρουν ανάλογα με τη δράση του ιού στον εγκέφαλο. Χαρακτηριστικά συμπτώματα είναι η αιφνίδια αλλαγή συμπεριφοράς και η σταδιακή παράλυση που καταλήγει στο θάνατο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, ένα ζώο μπορεί να πεθάνει σύντομα χωρίς να παρουσιάσει σοβαρά κλινικά συμπτώματα.

Πως γίνεται η διάγνωση της νόσου;
Οι υπόνοιες για την ύπαρξη της ασθένειας βασίζονται σε κλινικά συμπτώματα, αλλά για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση απαιτούνται εργαστηριακές εξετάσεις.

Ποια μέτρα λαμβάνονται για την πρόληψη ή την καταπολέμηση αυτής της νόσου;
Σε χώρες στις οποίες ενδημεί η ασθένεια, λαμβάνονται μέτρα για την αντιμετώπιση και τη μείωση του κινδύνου μόλυνσης των ευπαθών πληθυσμών (άγρια πανίδα, αδέσποτα και κατοικίδια ζώα) και για τη δημιουργία προστατευτικής ζώνης ανάμεσα στα ζώα που αποτελούν την πηγή της ασθένειας και τους ανθρώπους.

Κανένα ρίσκο
Ζώα που προέρχονται από τις παρακάτω χώρες και επικράτειες θεωρούνται ότι δεν θέτουν κίνδυνο για λύσσα(ελεύθερα από λύσσα της επικράτειας).
Ευρώπη: Βέλγιο, Κύπρος, Δανία, Νησιά Φερόες, Φινλανδία, Γαλλία, Γιβραλτάρ, Ελλάδα, Ισλανδία, Ιρλανδία, Ιταλία,(εκτός από τις βόρειες και ανατολικές παραμεθόριες περιοχές), Λουξεμβούργο, Μάλτα, Κάτω Χώρες, Νορβηγία (ηπειρωτική χώρα), Πορτογαλία, Ισπανία(ηπειρωτική χώρα, αφαιρώντας τα εδάφη της Βόρειας Αφρικανικής ακτής), Κανάρια νησιά, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο.
Αμερική: Anguilla, Antigua and Barbuda, Bahamas, Barbados, Bermuda, the British Virgin Islands, the Cayman Islands, Dominica, the French Antilles, Guadaloupe, Jamaica, Martinique, Montserrat, Netherlands Antilles, St Christopher and Nevis, St Lucia, St Martin, St Pierre and Miquelon, St Vincent and the Grenadines, the Turks and Caicos Islands, the Virgin Islands and Uruguay.
Ασία: Bahrain, Brunei Darussalam, Hong Kong, Japan, Kuwait, the Maldives, Qatar, Singapore, Taiwan and the United Arab Emirates.
Ωκεανία: American Samoa, Australia, the Cook Islands, Federated States of Micronesia, Fiji, French Polynesia, Guam, Kiribati, the Marshall Islands, New Caledonia, New Zealand, Niue, the Northern Mariana Islands, Palau, Papua New Guinea, Samoa, Sao Tome and Principe, the Solomon Islands, Tonga, Vanuatu and Western Samoa.

Χαμηλό ρίσκο
Ζώα που προέρχονται από τις παρακάτω χώρες και επικράτειες θεωρούνται ότι θέτουν χαμηλό ποσοστό κινδύνου για λύσσα.
Ευρώπη: Αυστρία, Βουλγαρία, Δημοκρατία της Τσεχίας, Γερμανία και Ελβετία.
Αμερική: Καναδάς, ΗΠΑ (CDC, η Ατλάντα παρέχει πληροφορίες για τον κίνδυνο της λύσσας σε διαφορετικά μέρη των ΗΠΑ)

Υψηλό ρίσκο
Ζώα που προέρχονται από τις παρακάτω χώρες, όπου η λύσσα είναι ενζωοτική, θεωρούνται υψηλού κινδύνου.
Κολομβία, Κούβα, Δομινικανή δημοκρατία, Εκουαδόρ, Σαλβαδόρ, Γουατεμάλα, Ινδία, κομμάτια του Μεξικού, Νεπάλ, Πακιστάν, Περού, Φιλιππίνες, Σρι Λάνκα, Ταϊλάνδη, Τουρκία και Βιετνάμ.
Χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής, οι οποίες δεν αναφέρονται στις χώρες με καθόλου ή με χαμηλό κίνδυνο, πρέπει να θεωρούνται ως χώρες με υψηλό κίνδυνο.

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

read more “Τι είναι η λύσσα;”

Τα αυστραλιανά ντίγκο η πρώτη ράτσα σκύλου στον κόσμο.

Οι διάφορες ράτσες σκύλων, από τα μικροσκοπικά γαλλικά κανίς έως τους μεγαλόσωμους γερμανικούς ποιμενικούς, έλκουν την καταγωγή τους από λύκους της Μέσης Ανατολής, σύμφωνα με μια νέα γενετική αμερικανική επιστημονική έρευνα και όχι από την Ανατολική Ασία ή την Ευρώπη, σύμφωνα με προηγούμενες εκτιμήσεις.
Η νέα μελέτη υποστηρίζει τα αρχαιολογικά ευρήματα (σκελετοί σκύλων σε ανθρώπινους τάφους), που έχουν συνδέσει την εξημέρωση των σκύλων με την ανάδυση του ανθρωπίνου πολιτισμού στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Οι πρώτοι σκύλοι εκτιμάται ότι εμφανίστηκαν πριν από 12.000 – 13.000 χρόνια στην ευρύτερη περιοχή της λεγόμενης «Εύφορης Ημισελήνου», που περιλαμβάνει το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο και την Ιορδανία.

Είναι η ίδια περιοχή, σύμφωνα με τους ερευνητές, όπου επίσης εξημερώθηκαν οι πρώτες γάτες (για προστασία των πρώτων αγροτικών νοικοκυριών από τα ποντίκια!), καθώς και άλλα κατοικίδια ζώα. Η έρευνα, υπό τον καθηγητή εξελικτικής βιολογίας Ρόμπερτ Γουέιν του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας (Λος Άντζελες), δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Nature», σύμφωνα με τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό. Οι ερευνητές ανέλυσαν γενετικό υλικό περισσότερων από 900 σκύλων από 85 ράτσες, καθώς και 200 άγριων γκρίζων λύκων (που αποτελούν τον στενότερο ζώντα συγγενή των σκύλων). Τα δείγματα του DNA προέρχονταν από όλο σχεδόν τον κόσμο (Β. Αμερική, Ευρώπη, Ασία, Μ.Ανατολή). Πρόκειται για την πιο εκτεταμένη γενετική συγκριτική ανάλυση που έχει γίνει ποτέ σχετικά με τους σκύλους.

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των σκύλων έχουν περισσότερο κοινό γενετικό υλικό με τους γκρίζους λύκους της Μέσης Ανατολής παρά με οποιουσδήποτε άλλους πληθυσμούς λύκων από άλλες γεωγραφικές περιοχές. Βρέθηκε επίσης μια συγγένεια με τους ευρωπαϊκούς λύκους, αλλά σε αρκετά μικρότερο βαθμό. Μια εξαίρεση ήταν η διαπίστωση ότι ένας μικρός αριθμός από ράτσες σκύλων της Ανατολικής Ασίας εμφανίζουν στενή γενετική σχέση με κινεζικούς λύκους, γεγονός που δείχνει επιμειξίες μεταξύ τους στο απώτερο παρελθόν. Όμως η νέα έρευνα καταρρίπτει το συμπέρασμα μιας προηγούμενης γενετικής έρευνας (που είχε χρησιμοποιήσει μικρά δείγματα μόνο από μιτοχονδριακό DNA και όχι από ολόκληρο το γονιδίωμα) ότι όλοι οι σκύλοι του κόσμου έχουν καταγωγή από την ανατολική Ασία και την Κίνα.

Αν και η γεωργία και η κτηνοτροφία πηγαίνουν χέρι-χέρι, οι πρώτοι άνθρωποι που εξημέρωσαν σκύλους ως κατοικίδιους από άγριους λύκους ήσαν πιθανότατα νομάδες κυνηγοί-συλλέκτες. Αρχικά, οι λύκοι-σκύλοι ακολουθούσαν σε κάποια απόσταση τους κυνηγούς, ευελπιστώντας ότι θα βρουν τροφή από τα απομεινάρια του κυνηγιού των νομάδων, όμως σταδιακά η σχέση «ωρίμασε» και οι πρωτο-σκύλοι άρχισαν πλέον να ζουν δίπλα-δίπλα με τους ανθρώπους, ώσπου κατέληξαν μέσα στα σπίτια τους ως κανονικά κατοικίδια. Σύμφωνα με τους ερευνητές, αρχικά οι σκύλοι αποτελούσαν μάλλον ενόχληση για τους ανθρώπους, στη συνέχεια όμως αποδείχτηκαν χρήσιμοι για να τους προειδοποιούν για διάφορες απειλές και να τους βοηθούν στο κυνήγι. Τελικά, οι σκύλοι κατέληξαν οι «καλύτεροι φίλοι μας», κρατώντας κανονική παρέα στους ανθρώπους, ιδίως τους μοναχικούς. Αν και μερικές ράτσες σκύλων έχουν μακρά ιστορία, οι περισσότερες (γύρω στο 80%) είναι σχετικά σύγχρονες και έχουν εξελιχτεί μετά την «έκρηξη» που σημειώθηκε στην εκτροφή νέων ποικιλιών στη βικτωριανή Βρετανία.

Πηγή: arxaiaithomi.gr

read more “Τα αυστραλιανά ντίγκο η πρώτη ράτσα σκύλου στον κόσμο.”

Προ των πυλών ένα έγκλημα: 140 σκυλιά θα θανατωθούν στη Λεμεσό της Κύπρου αν δε βρεθούν ζωόφιλοι να τα υιοθετήσουν μέχρι τις 30 Ιουνίου 2010!

Με αυτό το τελεσίγραφο θανάτου, το καταφύγιο Sirius στη Λεμεσό απευθύνει τελευταία έκκληση βοήθειας πριν παραδοθεί στις μπουλντόζες της κατεδάφισης. Τα σκυλιά ήταν αδέσποτα, μπάσταρδα, ίσως ακόμη και καθαρόαιμα κουτάβια τα οποία εγκαταλείφθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους, πιθανόν όταν το παιδί τους έχασε το ενδιαφέρον για το καινούριο του «παιγνίδι».

Κι όμως… Μέσα στο τρίμηνο που απομένει μέχρι την κατεδάφιση του καταφυγίου και την αναγκαστική θανάτωση των ζώων, οι πωλήσεις σκυλιών ράτσας στα pet shops θα ξεπεράσουν μάλλον κατά πολύ τα 140. Η «ζωοφιλία» μας μπορεί να μας οδηγήσει να ξοδέψουμε 300 και 500 ευρώ για ένα καθαρόαιμο, αλλά δεν μπορεί να καταδεχθεί και να χωρέσει ένα απροσδιορίστου φυλής σκυλάκι.

Δυστυχώς, μεταχειριζόμαστε τα ζώα μας όπως τις τσάντες μας που πρέπει να είναι τίγκα στο λογότυπο για να κράζουν από μακριά την τιμή τους. Σαν αξεσουάρ που θα αντανακλά το προσωπικό μας στιλ, το καλό μας γούστο και την εκλεκτικότητα μας. Ο σκύλος στην Κύπρο είναι προέκταση της προσωπικότητας μας, αυτής που προσπαθούμε να βροντοφωνάξουμε με το αυτοκίνητο, το κινητό, την τσάντα, το σπίτι, το ρολόι… Ένα status symbol, ένα από τα πολλά στολίδια μας.

Είναι φοβερό όμως να ξέρεις ότι αν αυτή η νοοτροπία άλλαζε σε μια νύχτα, θα σώζονταν 140 φουκαριάρικα σκυλιά, τα οποία θα έβρισκαν σπίτι, αγάπη και φροντίδα. Θα έπαιρναν αυτά τη θέση που προορίζεται για ένα καθαρόαιμο χάσκι ή κόλεϊ, το οποίο σίγουρα μπορεί να περιμένει τη σειρά του για να μοσχοπουληθεί σε κάποιον απαιτητικό ζωόφιλο ύστερα από τρεις μήνες. Δε χάθηκε κι ο κόσμος. Τα αδέσποτα όμως μέχρι τότε θα έχουν χαθεί. Και μαζί το καταφύγιο τους. Αφού η κυβερνητική πολιτική για τα αδέσποτα εξαντλείται στο να τα μαζεύει σκοτωμένα από τους αυτοκινητόδρομους…

Πηγή: typos.com.cy

read more “Προ των πυλών ένα έγκλημα: 140 σκυλιά θα θανατωθούν στη Λεμεσό της Κύπρου αν δε βρεθούν ζωόφιλοι να τα υιοθετήσουν μέχρι τις 30 Ιουνίου 2010!”

Το παράξενο ταξίδι του χιονόγλαρου

Η μεγάλη πορεία, μήκους 70.000 χιλιομέτρων, του πουλιού από τον έναν Πόλο της Γης στον άλλο

ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ. Την εκπληκτική αποδημία του μικροσκοπικού χιονόγλαρου κατέγραψαν με τη βοήθεια αισθητήρων επιστήμονες, που παρουσίασαν τα συμπεράσματα της μελέτης τους στην αμερικανική επιστημονική επιθεώρηση PNAS. Η διεθνής ομάδα επιστημόνων από τη Δανία, τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Ισλανδία εφάρμοσαν σε χιονόγλαρους μικρές συσκευές εντοπισμού, που κατέγραψαν με ακρίβεια το ταξίδι των 70.000 χιλιομέτρων των πουλιών.

Η μελέτη έδειξε έτσι ότι οι χιονόγλαροι πετούν νότια κατά μήκος των αφρικανικών ή των βραζιλιάνικων ακτών, ενώ επιστρέφουν στον Βόρειο Πόλο ακολουθώντας πορεία σε σχήμα S από το μέσον του Ατλαντικού ωκεανού. Παρότι οι εξοντωτικές αποδημίες είναι σχετικά κοινές στο βασίλειο των πτηνών, το απίστευτο ταξίδι-αποδημία του χιονόγλαρου από Πόλο σε Πόλο είναι το μακρύτερο κάθε άλλου πτηνού.

Κάθε χρόνο στα τέλη Αυγούστου το μικρό πουλί, που δεν ξεπερνά σε βάρος τα 100 γραμμάρια, εγκαταλείπει τη Γροιλανδία με τελικό του προορισμό τη θάλασσα του Ουεντέλ στην Ανταρκτική. Εκεί, ο χιονόγλαρος θα περάσει τέσσερις με πέντε μήνες, προτού ξεκινήσει το κοπιαστικό του ταξίδι για το Βόρειο Πόλο.

Στάση στις Αζόρες
Οι μικροσκοπικές συσκευές εντοπισμού, που ζυγίζουν μόλις 1,5 γραμμάριο η κάθε μία και έχουν τοποθετηθεί στα σώματα πολλών χιονόγλαρων καταγράφουν την ένταση του ηλιακού φωτός και μπορούν έτσι να αποκαλύψουν τη γεωγραφική θέση του αποδημητικού πτηνού. Η πρώτη έκπληξη που δοκίμασαν οι επιστήμονες αφορούσε την πορεία που ακολουθεί στην αποδημία του ο χιονόγλαρος. Αντί να κατευθυνθεί σε ευθεία γραμμή προς την Ανταρκτική, το πτηνό προτιμά να πραγματοποιήσει στάση στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Αζορών στο μέσον του Ατλαντικού ωκεανού. Εκεί, τρέφονται με ζωοπλαγκτόν και ψάρια για να αντέξουν την εξουθενωτική πτήση προς τον Νότο.

Τα πουλιά κατευθύνονται μετά προς τον Νότο κατά μήκος των ακτών της Δυτικής Αφρικής, προτού βρεθούν προ διλήμματος και κληθούν να επιλέξουν αν θα συνεχίσουν να ακολουθούν τις αφρικανικές ακτές ή αν θα διασχίσουν τον Ατλαντικό από τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου για να συνεχίσουν το ταξίδι κατά μήκος των ακτών της Βραζιλίας.

Σχεδόν το ήμισυ των πουλιών που διέθεταν ανιχνευτές επέλεξαν τη νοτιοαμερικανική πορεία, ενώ οι επιστήμονες εκτιμούν ότι για την απόφαση αυτή των χιονόγλαρων ευθύνονται οι επικρατούντες ούριοι άνεμοι. Αφού περάσουν τους μήνες του δικού μας χειμώνα στη θερινή Ανταρκτική, οι χιονόγλαροι ξεκινούν το ταξίδι τους προς τον Βορρά. Αντί, όμως, να ακολουθήσουν την πορεία καθόδου τους, τα πουλιά χαράζουν πορεία που σχηματίζει γιγάντιο «S» σε όλο το μήκος του Ατλαντικού ωκεανού.

Πηγή: news.kathimerini.gr

read more “Το παράξενο ταξίδι του χιονόγλαρου”

Σημαντικές ανακαλύψεις για το IQ των ζώων

Όσο περνάνε τα χρόνια ο άνθρωπος χάνει το προνόμιο της αποκλειστικότητας της νοημοσύνης, καθώς πολλά ζώα, ακόμα και φυτά, αποδεικνύεται ότι έχουν ικανότητες που μοιάζουν με τις δικές του. Επιστημονικές έρευνες, έφεραν στο φως το 2009, αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία, που αφορούν στο βασίλειο των ζώων και των φυτών.

- Τα άλμπατρος είναι αρκετά έξυπνα πτηνά, ώστε να δημιουργούν σχέσεις με τις δολοφόνους φάλαινες στον ανοιχτό ωκεανό, όπως ανακαλύφθηκε από μικροσκοπικές βιντεοκάμερες προσδεμένες πάνω στα πτηνά. Καταφέρνουν, με αυτό τον τρόπο, να βρουν τροφή στην αχανή θάλασσα.

- Οι χιμπατζήδες φτιάχνουν στο μυαλό τους νοητούς χάρτες με τα δέντρα του δάσους, που είναι φορτωμένα με φρούτα. Η μνήμη τους είναι τόσο ακριβής, όσον αφορά στον χώρο, που μπορούν να εντοπίσουν ένα ξεχωριστό δέντρο ανάμεσα σε χιλιάδες. Επιπλέον, μπορούν να θυμηθούν ποιο δέντρο είναι φορτωμένο με τα περισσότερα φρούτα, γεγονός που τους ωθεί να πάνε όσο μακριά χρειαστεί για να εντοπίσουν αυτό το δέντρο.

- Τα χταπόδια αρπάζουν με τα πλοκάμια τους ανοικτές καρύδες και “τρέχουν”, ώσπου να βρουν το σημείο του βυθού, που τους αρέσει, για να χρησιμοποιήσουν την καρύδα, ως σπίτι τους. Πρόκειται για τα μόνα μη σπονδυλωτά ζώα, ικανά να χρησιμοποιήσουν σαν εργαλείο, την καρύδα.

- Τα “έξυπνα” πουλιά είναι πιο ελκυστικά. Σύμφωνα με πειράματα που έγιναν σε αρσενικά πουλιά του είδους bowerbirds, όσα από αυτά είναι πιο ικανά στην επίλυση πρακτικών προβλημάτων είναι πιο ελκυστικά στα μάτια των θηλυκών. Έτσι λοιπόν, έχουν και περισσότερες συντρόφους.

- Οι αράχνες φτιάχνουν ομοιώματα του σώματός τους σε φυσικό μέγεθος, για αντιπερισπασμό, ώστε να ξεγελούν τους επικίνδυνους επιδρομείς. Έτσι εξηγούνται και τα διάφορα σχήματα που δίνουν στους ιστούς τους.

- Τα κοράκια βιντεοσκοπήθηκαν να χρησιμοποιούν εργαλεία, για να πιάσουν την τροφή τους. Για παράδειγμα, ρίχνουν πέτρες σε ένα δοχείο με νερό, ώστε να σηκωθεί η στάθμη του και να καταφέρουν να ξεδιψάσουν.

- Οι αετοί κυνηγούν ομαδικά και σκοτώνουν ταράνδους μέσα από συνδυασμένες επιδρομές, όπως αποκάλυψε βιντεοσκόπηση χρυσαετών.

- Οι χιμπατζήδες είναι “βιολογικά προγραμματισμένοι” να απολαμβάνουν την καλή μουσική. Τα μωρά τους προτιμούν την αρμονική από τη δυσαρμονική μουσική.

- Ορισμένα πουλιά, οι παπαδίτσες, χρησιμοποιούν την αρωματοθεραπεία. Συλλέγουν στις φωλιές τους θεραπευτικά αρωματικά φυτά, όπως η μέντα και η λεβάντα, για να σκοτώνουν τα βακτήρια. Έτσι, τα μικρά μεγαλώνουν σε ένα πιο αποστειρωμένο περιβάλλον, γεγονός που τα βοηθά να αναπτύσσονται πιο γρήγορα και να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης.

- Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα ζώα που προσαρμόζονται ευφυώς στο περιβάλλον τους, αλλά και τα φυτά. Στα τροπικά δάση του Ισημερινού υπάρχει ένα φυτό, που “προσποιείται” ότι είναι άρρωστο, για να αποφεύγει τις επιθέσεις από τα έντομα και τα παράσιτα. Πρόκειται για το πρώτο παράδειγμα φυτού, που έχει βρεθεί να αναπτύσσει τέτοια “πανούργα” στρατηγική επιβίωσης.

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

read more “Σημαντικές ανακαλύψεις για το IQ των ζώων”

Black Animals

read more “Black Animals”

Μία παράξενη ιστορία αγάπης

Ολοένα και πιο περίπλοκα, φαίνεται ότι γίνονται τελευταία τα συμβόλαια αγοράς κατοικιών στις ΗΠΑ. Του λόγου τ' αληθές, αποδεικνύει και μία παράξενη αλλά ταυτόχρονα συγκινητική ιστορία που εκτυλίχθηκε στο Σαιντ Λιούς. Νιόπαντρο ζευγάρι, που αναζητούσε διακαώς το τελευταίο διάστημα ένα σπιτάκι για να στεγάσει τον έρωτα του, υπέγραψε συμβόλαιο για μια γωνιακή κατοικία με δυο δωμάτια, κήπο και ... σκύλο. Ναι, καλά ακούσατε! Η υιοθεσία του συμπαθούς Rocky, ήταν ένας από τους όρους που έπρεπε να εκπληρωθούν για την αγορά αυτού του σπιτιού...

Η ιστορία, είναι πραγματικά συγκινητική.

Όταν το νιόπαντρο ζευγάρι, επισκέφθηκε για πρώτη φορά, το σπίτι, ήταν βέβαιο ότι ήταν ακατοίκητο.

Άλλαξαν γνώμη όμως, όταν είδαν τον Ρόκι, τον σκύλο επί της υποδοχής, να φθάνει προς το μέρος τους.

Έδειχνε εξοικειωμένος με το μέρος.

Και πώς να μην ήταν άλλωστε, αφού ζούσε εκεί τα τελευταία χρόνια.

Ο Ρόκι ήταν το αγαπημένο παιδί, μιας οικογένειας υπερηλίκων που  μη μπορώντας να αποκτήσουν παιδιά, αποφάσισαν να υιοθετήσουν ένα αδέσποτο.

Όταν πια δεν μπορούσαν  να ζήσουν μόνοι, φιλοξενήθηκαν σε έναν οίκο ευγηρίας, όπου φυσικά, δεν επιτρέπονταν οι σκύλοι

Αναγκάστηκαν τότε, να αφήσουν τη φροντίδα του Ρόκι στους γείτονες και τους συγγενείς.

Όταν πήραν την απόφαση να πουλήσουν το σπίτι, σκέφτηκαν να συμπεριλάβουν τον Ρόκι στους όρους του συμβολαίου.

Ό όρος τους, έγινε, αποδεκτός από το νιόπαντρο ζευγάρι, που εκτός από σπίτι, απέκτησε και ένα τρίτο μέλος στην οικογένεια!

read more “Μία παράξενη ιστορία αγάπης”

Ο παράδεισος των γάτων

Ήμουν τότε, μόνο δύο χρονών και μπορώ να πω ότι ήμουν η πιο χοντρή και αφελής γάτα που υπήρχε. Αν και ήμουν σ’ αυτή την τρυφερή ηλικία, εν τούτοις είχα όλη την αλαζονεία ενός ζωντανού, που περιφρονεί τη θαλπωρή του σπιτιού.
Πόσο τυχερή ήμουν, πράγματι, που η θεία πρόνοια μου είχε προσφέρει για να μένω, το σπίτι της θείας σου ! Αυτή η γυναίκα με λάτρευε. Είχα, στο βάθος της ντουλάπας, ένα κανονικό υπνοδωμάτιο, με πουπουλένια μαξιλάρια και τριπλά μαλακά σκεπάσματα. Η τροφή μου ήταν εξίσου εξαιρετική ! Ποτέ σκέτο ψωμί, ή σούπα αλλά πάντοτε καλοδιαλεγμένο φρέσκο κρέας.
Λοιπόν, μέσα σ’ όλο αυτό το πλούτο, είχα μόνο μια έντονη επιθυμία, ένα όνειρο ! Κι αυτό ήταν να γλιστρήσω έξω από το παράθυρο, να δραπετεύσω και να βρεθώ πάνω στις στέγες! Τα χάδια μ’ ενοχλούσαν και το μαλακό μου κρεβάτι μούφερνε ναυτία.
Από την άλλη, ήμουν τόσο χοντρή που σιχαινόμουν τον εαυτό μου και με δυο λόγια είχα βαρεθεί να είμαι όλη μέρα τόσο ευτυχισμένη...
Πρέπει να σου πω, ότι μια φορά, τεντώνοντας λίγο το λαιμό μου είχα δει μια στέγη, ακριβώς έξω από το παραάθυρό μου. Εκείνη την ημέρα, τέσσερις γάτες έπαιζαν εκεί πάνω, η μια με την άλλη. Με τις ουρές τους σηκωμένες όρθιες και τη γούνα τους καρφί έπαιζαν πάνω στους μπλε σχιστόλιθους της ταράτσας, που τους έψηνε ο ήλιος, με όλη την ευτυχία ζωγραφισμένη στα μάτια τους...
Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα ένα τόσο εξαιρετικό θέαμα. Και από τότε είχα μια έμμονη ιδέα και πεποίθηση ότι εκεί έξω, πάνω σ’ αυτή τη στέγη υπήρχε η πραγματική ευτυχία. Εκεί έξω, πέρα απ’ αυτό το παράθυρο που ήταν πάντα τόσο προσεκτικά κλεισμένο. Σε απόδειξη αυτού του ισχυρισμού, θυμήθηκα ότι η πόρτα του ντουλαπιού μέσα στο οποίο η καλή γυναίκα φύλαγε το κρέας, ήταν το ίδιο προσεκτικά κλεισμένη...!

Πήρα τη μεγάλη απόφαση να φύγω ! Στο κάτω-κάτω, θα πρέπει να υπάρχουν κι άλλα πράγματα στη ζωή, πέρα από ένα αναπαυτικό κρεβάτι. Εκεί έξω, υπάρχει το άγνωστο, το ελκυστικό, το ιδανικό...!
Και ξαφνικά, μια μέρα ξέχασαν το πράθυρο της κουζίνας ανοιχτό...
Έδωσα ένα σάλτο και βρέθηκα στη στέγη ακριβώς απέναντι. Το πόσο όμορφες ήταν οι στέγες των σπιτιών, δεν μπορώ να σου πω. Τα πλατιά γείσα που πλαισίωναν τις σκεπές των σπιτιών ανέδιδαν ερεθιστικές μυρωδιές. Ακολούθησα προσεκτικά αυτά τα γείσα μέσα στα οποία οι απαλές πατούσες μου βυθίστηκαν σε μια εξαιρετική λάσπη που ήταν χλιαρή και είχε μια ατέλειωτα γλυκιά μυρωδιά. Ένοιωσα σαν να περπατάω πάνω σε βελούδο ! Και ο ήλιος έλαμπε και μια ευεργετική ζεστασιά χάιδευε το στρουμπουλό και αναφουφουλιασμένο από τη χαρά κορμί μου.
Δεε θα σου κρύψω, βέβαια, το γεγονός ότι όλη την ώρα έτρεμα. Υπήρχε κάτι που επισκίαζε την ευτυχία μου.

Θυμάμαι ιδιαίτερα, την τρομερή συναισθηματική αναστάτωση, που μάλιστα μ’ έκανε να χάσω και τον βηματισμό μου πάνω στις πλάκες, που μου προξένησε η παρουσία τριών γεροδεμένων αρσενικών γάτων, οι οποίοι κύλησαν από την κορφή της στέγης με κραυγές ενθουσιασμού...
Όσο για μένα, όταν έδειξα σημάδια φόβου, μου είπαν ότι ήμουν μια χαζή χοντρή χήνα και επέμειναν ότι τα νιαουρητά τους δεν ήταν παρά μόνο γέλια. Αποφάσισα να τους μιμηθώ και άρχισα και γω να ουρλιάζω. Μου φάνηκε πολύ αστείο, παρόλο που, αυτά τα τρία παλικάρια δεν ήταν τόσο παχιά σαν εμένα και γέλασαν κοροϊδευτικά όταν με είδαν να κυλάω σαν μπάλα πάνω στη ζεστή από τον ήλιο στέγη.
Ένας πολύ γοητευτικός και αρρενωπός γάτος, μέλος αυτής της παλιοπαρέας με τίμησε ιδιαίτερα με τη φιλία του. Προσφέρθηκε να με φροντίσει όσον αφορά την επιμόρφωσή μου, μια προσφορά που δέχθηκα αμέσως με ευγνωμοσύνη.
Ω, πόσο μακρινές μου φαίνοντα εκείνη τη στιγμή όλες οι ανέσεις που μου προσέφερε η θεία σου ! Μέχρι που ήπια νερό από τα ρυάκια του δρόμου και μου φάνηκε δύο φορές πιο νόστιμο από το γλυκό γάλα του σπιτιού. Όλα ήταν φανταστικά !
Μια θηλυκιά γάτα μας προσπέρασε, μια πραγματική καλλονή και η θέα της με γέμισε με παράξενα συναισθήματα. Μέχρι τότε, μόνο στον ύπνο μου είχα δει ένα τέτοιο θεσπέσιο πλάσμα με τόσο φανταστικά καλοσχηματισμένα οπίσθια ! Οι τρεις σύντροφοί μου και γω προχωρήσαμε βιαστικά για να συναντήσουμε τη θεσπέσια αυτή ύπαρξη. Προπορευόμουν των τριών για να επιδώσω στο γοητευτικό θηλυκό τα διαπιστευτήριά μας. Αλλά ξαφνικά, ένας από τους συντρόφους μου, μου ριξε μια τόσο δυνατή δαγκωνιά στο λαιμό που μ’ έκανε να βγάλω κραυγές πόνου.
«Εεε, τί γίνεται εδώ;» επενέβη αμέσως ο προστάτης μου τραβώντας με συγχρόνως παράμερα.
«Έλα, δεν πειράζει, θα συναντήσουμε πολλές τέτοιες κυρίες και θα μπορέσεις να μιλήσεις μαζί τους. Πάμε τώρα».
Ύστερα από μιας ώρας περπάτημα, είχα μια λυσσασμένη όρεξη...!
«χμμ... και τι τρώμε πάνω σ’ αυτές τις όμορφες στέγες;» ρώτησα τον γοητευτικό φίλο μου. «Ό,τι βρίσκουμε», απάντησε εκείνος λακωνικά. Η απάντηση αυτή μ’ έκανε λίγο σκεπτική γιατί, καθώς δεν ήμουν κυνηγιάρα δεν μπορούσα να βρω τίποτα.
Τελικά, κοιτάζοντας μέσα από ένα φεγγίτη είδα έναν νεαρό εργάτη που ετοίμαζε το πρωϊνό του. Πάνω στο τραπέζι, ακριβώς μπροστά στο περβάζι του παράθυρου, μια ιδιαίτερα ζουμερή και κόκκινη μπριζόλα με κοίταζε και την κοίταζα.
«Να μια ευκαιρία για μένα...» σκέφθηκα μάλλον αφελώς, και δίνοντας ένα σάλτο πάνω στο τραπέζι άρπαξα τη μπριζόλα ! Αλλά, δυστυχώς, ο εργάτης με είδε και αρπάζοντας και κείνος μια σκούπα μου τις έβρεξε για τα καλά στη ράχη μου. Πέταξα το κρέας από το στόμα μου και βρίζοντας χυδαία... έφυγα τρέχοντας.
«Μα που ζεις εσύ;» με ρώτησε ο φίλος μου, «δεν ξέρεις ότι το κρέας πάνω στα τραπέζια, είναι μόνο για να το βλέπουμε από μακριά; Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ψάχνουμε στα σκουπίδια...».
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το κρέας της κουζίνας δεν ανήκει ...και στις γάτες... Το στομάχι μου είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται έντονα. Ο όμορφος γάτος προσπάθησε να με παρηγορήσει λέγοντάς μου πως έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το βράδυ. Μετά, είπε, θα πηδούσαμε από τις στέγες κάτω στο δρόμο και ψάχναμε για τροφή στους σωρούς των σκουπιδιών. «Θα περιμένουμε τη νύχτα» επιβεβαίωσε ήρεμα σαν φιλόσοφος γάτος που ήταν ο φίλος μου. Αλλά για μένα, η σκέψη και μόνο αυτής της παρατεταμένης νηστείας μ’ έκανε να λιποθυμήσω.

Η νύχτα έπεσε αργά, μαζί με μια καταχνιά και μια ψύχρα που μ’ έκανε να τουρτουρίζω. Αλλά τα πράγματα χειροτέρεψαν λίγο αργότερα όταν άρχισε να βρέχει. Μια ψιλή διαπεραστική βροχή, που μαζί με το δυνατό ουρλιαχτό του αέρα μας μαστίγωνε ανελέητα.
Ξαφνικά οι δρόμοι μου φάνηκαν απελπιστικοί. Δεν είχε μείνει τίποτα από την ωραία ζεστασιά του μεγάλου ήλιου, πάνω στις στέγες όπου κανείς μπορεί να παίξει τόσο ευχάριστα. Οι τρυφερές πατούσες μου γλίστραγαν πάνω σ’ αυτά τα...σιχαμένα πεζοδρόμια και άρχισα να σκέφτομαι με κάποια νοσταλγία τα τριπλά μου σκεπάσματα και τα πουπουλένια μαξιλάρια μου. Μόλις που είχαμε φθάσει στο δρόμο και ο ωραίος φίλος μου, άρχισε να τρέμει, μαζεύτηκε έγινε μικρός, πολύ μικρός και άρχισε να περνάει αθόρυβα και κρυφά τους τοίχους των σπιτιών συμβουλεύοντας και μένα, μέσα απ’ τα δόντια του να κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Όταν καταφέραμε και φθάσαμε στο κεφαλόσκαλο μιας εξώπορτας κρύφτηκε πίσω απ’ αυτήν και άρχισε να ρονρονίζει ικανοποιημένος. Όταν τον ρώτησα προς τι αυτή η παράξενη συμπεριφορά μου είπε: «βλέπεις αυτόν εκεί τον άνθρωπο με το αγκίστρι και με το καλάθι;» «τον βλέπω» του απάντησα, «ε, λοιπόν αν μας είχε δει, θα μας είχε πιάσει θα μας είχε ψήσει στη θράκα και θα μας είχε φάει!».
«Θα μας είχε ψήσει στη θράκα και θα μας είχε φάει;;;» αναφώνησα κατατρομαγμένη και αυτόματα μίκρυνα το σώμα μου σαν για να προγυλαχτώ από κάτι. Μα τότε, οι δρόμοι αυτοί δεν είναι για κάποιους σαν εμάς. Όχι απλά δεν μπορούμε να φάμε αλλά αντιθέτως μας τρώνε...! ή ο φίλος μου ο γάτος θέλησε να με τρομάξει υπερβολικά για να προσέχω... ή ακόμα ένοιωθε πιο πολύ σαν ψάρι παρά σαν γάτος, γιατί ο άνθρωπος που μου έδειξε ήταν ένας ψαράς!

Στο μεταξύ, είχαν αρχίσει να βγάζουν έξω, στις άκρες του δρόμου, τα σκουπίδια. Τα παρατηρούσα όλο και με μεγαλύτερη απελπισία. Το μόνο που βρήκα ήταν δυο τρία στεγνά κόκαλα που προφανώς τα είχαν πετάξει εκεί ανάμεσα στις στάχτες. Και τότε ακριβώς και σε κείνο το μέρος έκανα την πικρή διαπίστωση του πόσο λαχταριστό πραγματικά και ελκυστικό μπορεί να είναι ένα πιάτο φρέσκο κρέας !
Ο φίλος μου λοιπόν, σκαρφάλωσε πάνω στους σωρούς των σκουπιδιών με μια τέλεια τεχνική. Εγώ δε, αναγκάστηκα να σκαλίζω δεξιά και αριστερά όλη τη νύχτα ψάχνοντας με μεγάλη προσοχή κάθε πέτρα στο καλντερίμι του δρόμου και μάλιστα χωρίς καμιά βιασύνη.
Μετά από δέκα ώρες ασταμάτητης βροχής όμως, ολόκληρο το σώμα μου άρχισε να τρέμει. Να πάρει η ευχή, σκέφτηκα, δεν θέλω ούτε το δρόμο ούτε την ελευθερία μου. Πόσο λαχταρώ τη φυλακή μου !
Όταν ξημέρωσε, το όμορφο αρσενικό που ήταν παρέα μου, παρατήρησε πως είχα αδυνατίσει.
«Κουράστηκες ε;» με ρώτησε με παράξενο ύφος.
«Κουράστηκα πολύ», του απάντησα
«Θέλεις να γυρίσεις σπίτι σου;»
«Ασφαλώς και θέλω αλλά πως μπορώ τώρα να βρω το δρόμο;»
«Έλα δω κοντά μου» μου είπε το χαριτωμένο και καλόκαρδο αυτό αρσενικό και συνέχισε: «χθες το πρωϊ όταν σε είδα να βγαίνεις από το παράθυρο, κατάλαβα αμέσως πως μια χοντρή γάτα σαν κι εσένα δεν είναι φτιαγμένη για τις χαρές και τις απολαύσεις της ελευθερίας. Ξέρω που μένεις, μπορώ να σε πάω μέχρι τη πόρτα του σπιτιού σου».
Όλα αυτά τα είπε με τον πιο απλό και ήρεμο τρόπο ο όμορφος και αξιοπρεπής αυτός ο φίλος μου και όταν τελικά φθάσαμε μπροστά στο σπίτι μου, χωρίς το παραμικρό ίχνος συγκίνησης μου είπε: «Αντίο λοιπόν!». «Όχι, όχι περίμενε» διαμαρτυρήθηκα, «δεν θα σε αφήσω έτσι. Θα έρθεις μαζί μου. Θα μοιραστούμε και το κρεβάτι μου και το φαϊ μου. Η κυρία μου είναι μια πολύ καλή γυναίκα...». Εκείνος όμως δεν με άφησε να τελειώσω τη φράση μου, «σταμάτα» μου είπε απότομα, «θα πρέπει νασαι τρελή! Εγώ θα πέθαινα μέσα σ’ αυτή την αποπνικτική και πουπουλένια ατμόσφαιρα που ζεις εσύ. Οι ελεύθερες γάτες, ποτέ δεν θα διάλεγαν τις ανέσεις σου και τα πουπουλένια κρεβάτια σου με κόστος το περιορισμό τους μέσα στο σπίτι, θάταν σκέτη φυλακή! Αντίο λοιπόν».

Μ’ αυτές τις λέξεις σκαρφάλωσε ξανά στη στέγη. Είδα την περήφανη και λεπτή σιλουέτα του να ανατριχιάζει ευχάριστα καθώς αισθανόταν πάλι την πρώτη ζεστασιά του πρωϊνού ήλιου.
Όταν μπήκα στο σπίτι, η θεία σου μου έκανε αυστηρές συστάσεις περί πειθαρχίας και με τιμώρησε με το τρόπο της. Μια τιμωρία που δέχτηκα με τη μεγαλύτερη χαρά... και ζεστασιά και ενώ εκείνη μου έδινε τα πιο μαλακά χτυπήματα για να με τιμωρήσει εγώ σκεφτόμουν το ζουμερό κρέας που θα μου έδινε αμέσως μετά...
Βλέπεις, κι αυτή είναι μια δεύτερη σκέψη, που έκανα καθώς τέντωνα το ταλαιπωρημένο μου κορμί μπροστά από τη φωτιά, βλέπεις λοιπόν η πραγματική ευτυχία, ο παράδεισος είναι εκεί όπου κάποιος μπορεί να βρει ένα καλό αφεντικό και ένα ζεστό πιάτο φαί, έστω και λίγη τιμωρία και λίγη φυλακή...

Αλλά μη ξεχνάς πως μιλάω για γάτες!

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ
του Emile Zola
Απόδοση: Τζέλη Κατσίκα

read more “Ο παράδεισος των γάτων”

Γάτες: Μύθοι και πραγματικότητες

Οι γάτες προστατεύουν τους εαυτούς τους
Μερικές γάτες είναι καλοί κυνηγοί και ουσιαστικά αυτάρκεις. Μερικές γάτες έχουν δυσκολία στο κυνήγι, λόγω της διάπλασής τους (π.χ. το ισιωμένο πρόσωπο και το μικρό στόμα ενός περσικού γάτου). Πλασμένες για να αυτοπροστατεύονται και να επιβιώνουν, οι γάτες μπορεί να σαρώσουν και να φάνε τα θραύσματα κόκκαλων ή να απομακρυνθούν αρκετά έτσι ώστε να βρούν τροφή. Αν επιλέξετε να έχετε γατούλα στο σπίτι, θα πρέπει να δεσμευτείτε απέναντί της πως θα της παρέχετε τροφή, φροντίδα και αγάπη.

Οι πεινασμένες γάτες κυνηγούν καλύτερα
Μερικές γάτες έχουν σπίτι επειδή κυνηγούν ποντίκια και οι ιδιοκτήτες τους θεωρούν ότι οι γάτες γίνονται "μαλθακές" εάν ταϊζονται. Μια πεινασμένη γάτα σε ένα αγρόκτημα, κυνηγάει μόνο για να φάει, ενώ μία γάτα της πόλης κυνηγάει από hobby, αθλείται πάνω σε αυτό και πιάνει θηράματα πιο συχνά. Πολλές γάτες είναι κακοί κυνηγοί, είτε είναι πεινασμένες ή όχι. Εάν δεν θέλετε η γάτα σας, να είναι κυνηγός, γυρίστε τα ένστικτά της στο παιχνίδι και εάν θέλετε να υιοθετήσετε ένα νέο γατάκι, επιλέξτε ένα όπου η μητέρα γάτα δεν κυνηγά - πιθανώς ούτε το γατάκι θα κυνηγάει.

Οι γάτες μπορούν να ζήσουν με την τροφή των σκύλων
Τα τρόφιμα των σκύλων δεν περιέχουν τις σωστές βιταμίνες για τις γάτες. Η σίτιση μιας γάτας αποκλειστικά με τροφή σκυλιών, θα οδηγήσει τελικά στην κακή υγεία, την τύφλωση και το θάνατο. Οι γάτες απολαμβάνουν ένα "πιάτο" τροφή σκύλου, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει μέρος της καθημερινής τους διατροφής.

Οι γάτοι είναι χορτοφάγοι
Οι γάτες χρειάζονται τις θρεπτικές ουσίες που περιέχονται στο κρέας. Τα σκυλιά και οι άνθρωποι μπορούν να αφομοιώσουν τους υδατάνθρακες, οι γάτες όμως χρειάζονται πρωτεϊνες. Η συνεχής σίτιση της γάτας με λαχανικά, θα οδηγήσει σταδιακά στην τύφλωση και τον θάνατο. Υπάρχουν παρολαυτα, ισσοροπημένες χορτοφαγικές τροφές για τις γάτες αλλά είναι κάπως σκληρό να επιβάλλονται τα ανθρώπινα ήθη στις γάτες. Εάν δεν είστε προετοιμασμένοι για να δώσετε στη γάτα σας μια βασισμένη στο κρέας διατροφή αρνείστε τα βασικά δικαιώματά της και μια γάτα δεν είναι το σωστό κατοικίδιο ζώο για εσάς.

Οι γάτες δεν αισθάνονται αγάπη προς τους ανθρώπους
Είναι αλήθεια πως δεν δείχνουν την αγάπη τους προς εμάς όπως οι σκύλοι. Δεν είναι το ίδιο εκδηλωτικές όμως έχουν τρόπους για να εκφράσουν αυτά που αισθάνονται και τις περισσότερες φορές ζητούν μία αγκαλιά.

Οι γάτες πρέπει να βγαίνουν έξω την νύχτα
Το ασφαλέστερο, είναι η γάτα να μένει μέσα στο σπίτι την νύχτα. Αν και είναι ζώα σχεδόν νυκτερινά, υιοθετούν συχνά έναν ημερήσιο τρόπο ζωής για να ταιριάξουν με αυτό των ιδιοκτητών τους.

Πηγή: bigroadstv.com

read more “Γάτες: Μύθοι και πραγματικότητες”

Τα ζωα μιλανε...

Αγαπημενοι μας ανθρωποι,

καποιοι απο εσας λενε πως ειμαστε οι καλυτεροι φιλοι σας,καποιοι αλλοι απλα αδιαφορουν για την υπαρξη μας.Σε ολους ομως κουναμε την ουρα μας οταν σας συναντησουμε στο δρομο κι αν τυχει να μας χαρισει κανεις ενα χαδι,ξαπλωνουμε στα ποδια σας ανασκελα,υποταγμενοι στη στιγμιαια σας καλοσυνη,γιατι ετσι ξερουμε εμεις τα σκυλια να εκφραζουμε την αγαπη μας.

Οι περισσοτεροι ζουμε στο δρομο,μας λετε αδεσποτα,γιατι λιγοι εχουν την τυχη να εχουν σπιτι για ολη τους τη ζωη,και εινα πραγματικα τυχη γιατι ειναι μικρη η ζωη μας..Δε γεννηθηκαμε ομως ολα στο δρομο,πολλους απο εμας μας εγκαταλειψατε,ειτε γιατι βαρεθηκατε τα χαδια μας,ειτε γιατι συνηθισατε να επικοινωνειτε με λεξεις και δεν καταλαβαινεται πια τι σημαινει το κουνημα της ουρας,το κατεβασμα των αυτιων και το θλιμμενο βλεμμα..

Συγχωρεστε μας που ορισμενες φορες σας ικετευουμε για λιγο φαγητο ή που λερωνουμε το δρομο σας με σκουπιδια κατα την αναζητηση τροφης,απλα πειναμε οπως κι εσεις,μονο που εμεις δεν εχουμε προσβαση στο φαγητο...Δε σας ζηταμε ομως να μας ταϊσετε,ολο και καποιος θα βρεθει να μας λυπηθει,σας ζηταμε ομως να μας αφησετε ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ,σε αυτον τον κοσμο τον δικο σας.

Στις 29 Σεπτεμβριου,στην Οια της Σαντορινης και στα γραφικα της στενα,αφησε την τελευταια της πνοη και η Θεκλα μας,πανω στο καστρο.
Ειναια εκει που βλεπεται ολοι σας το ηλιοβασιλεμα,μαζι σας κι εμεις καμια φορα,αν δε μας διωξετε..Καποιος απο εσας ειχε αφησει εκει τροφη,γεματη δηλητηριο,φολες αν δεν κανω λαθος τις λετε...Κι εμεις,καθως πειναμε και σας εμπιετευομαστε τις τρωμε ανυποψιαστα,ευγνομωνοντας την "καλοσυνη" σας.Ετσι πεθανε και η Θεκλα.
Η Θεκλα που κατεβαινε στο Αμμουδι και στην Αρμενη τα καλοκαιρια,για να βουτηξει ολο χαρα στη θαλασσα,διεκδικωντας λιγη απο την ευτυχια της ζωης..Δηλητηριαστηκε και πεθανε,με σπασμους πονου και τη επιγνωση του θανατου,απο την προδοσια των ανθρωπων...Δεν θα την ξαναφωτογραφισουν οι τουριστες,δεν θα ξανακυλησει ευτυχισμενη στην πλατεια στα ποδια σας,εχοντας ξεχασει πως καποτε ανθρωποι σαν κι εσας της εριξαν καυτο λαδι στην πλατη οταν ικετεψε για λιγο φαγητο...Παρ'ολ'αυτα εκεινη ηταν τυχερη,ειχε ενα σπιτικο,ανθρωπους που τη μαζεψαν απο το δρομο και τη νοιαστηκαν οταν εμαθαν τα παθηματα της..Πολλοι απο εσας την αγαπησαν και την εκλαψαν.

Αλιμονο σε εμας του δρομου.Πεθαινουμε στα μονοπατια που περπατησαμε,μονοι,με την αγωνια του θανατου και τον πονο,ελπιζοντας πως καποιος απο εσας θα θυμηθει πως ειναι ανθρωπος και θα μας δωσει ενα υστατο χαδι,πριν την τελευταια μας πνοη,για να πεθανουμε με τη σκεψη πως αξιζε που σας αγαπησαμε...
Δε ζηταμε λοιπον τιποτα απο εσας,μοναχα λιγο χωρο στον κοσμο σας,για να σας κουναμε την ουρα μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ...

Πηγή:  my-pet.gr

read more “Τα ζωα μιλανε...”