Είμαστε ό,τι τρώμε ή τρώμε ό,τι είμαστε;

Το 50% των θανάτων από ασθένειες, μεταξύ των οποίων το 35% από καρκίνο, εξαρτάται ή τουλάχιστον σχετίζεται άμεσα με τη διατροφή.

Η εντυπωσιακή αύξηση του μέσου όρου ζωής των ανθρώπων κατά τον τελευταίο αιώνα συνδέεται με τη βελτίωση της διατροφής. Ολοι, εξάλλου, αναγνωρίζουμε πρόθυμα ότι οι «σωστές» διατροφικές συνήθειες αποτελούν βασική προϋπόθεση της καλής υγείας. Ωστόσο κανείς από εμάς δεν έχει μια σαφή ιδέα για το ποιες συγκεκριμένες τροφές ωφελούν πραγματικά ή, αντίθετα, βλάπτουν τον οργανισμό του.

Κάποιες απρόσμενες απαντήσεις σε τέτοια αποφασιστικής σημασίας ερωτήματα διατυπώθηκαν από δύο σχετικά νέους τομείς της επιστημονικής έρευνας: τη «διατροφική γενετική» και τη «διατροφική γονιδιωματική». Δύο ερευνητικά πεδία στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους, που επιχειρούν να «λύσουν» τον περίπλοκο βρόχο που συνδέει τη δίαιτα με τη γενετική: πώς τα γονίδιά μας επηρεάζουν τη διατροφή μας και, ταυτόχρονα, πώς οι διατροφικές μας συνήθειες επιδρούν -θετικά ή αρνητικά- στην έκφραση των γονιδίων μας.

Σήμερα είναι λίγο-πολύ σαφές και ευρύτατα αποδεκτό ότι οι διάφορες τροφικές ουσίες που καταναλώνουμε -πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, λίπη, άλατα, βιταμίνες, κ.ο.κ.- εμπλέκονται άμεσα σε πολυάριθμες μεταβολικές αντιδράσεις από τις οποίες εξαρτώνται οι ορμονικές ισορροπίες, οι ανοσολογικές αντιδράσεις, οι διεργασίες αποτοξίνωσης και τελικά η συνολική κατάσταση υγείας και ευεξίας του οργανισμού μας.

Αν εξετάσουμε, για παράδειγμα, το ανοσοποιητικό μας σύστημα, θα διαπιστώσουμε ότι η υπερβολική κατανάλωση λιπών κατά τη διατροφή μας μπορεί, μεταξύ άλλων, να έχει ως συνέπεια την αποδυνάμωση των ανοσολογικών μας αντιδράσεων, επειδή τα λίπη επηρεάζουν την καλή λειτουργία των ανοσολογικών κυττάρων και συνεπώς αυξάνουν τον κίνδυνο μολύνσεων ή και νεοπλασιών. Αντίθετα, η κατανάλωση πολυακόρεστων λιπαρών οξέων (όπως π.χ. τα περίφημα ωμέγα-3) προωθεί την παραγωγή κυτοκινών ή τον πολλαπλασιασμό των λεμφοκυττάρων αλλά και των «κυττάρων δολοφόνων» που σχετίζονται άμεσα με τον ανοσοποιητικό έλεγχο των νεοπλασιών.

Είναι όμως γνωστό ότι και τα ποικίλα ιχνοστοιχεία που βρίσκονται στις τροφές που καταναλώνουμε επηρεάζουν βαθύτατα τις ανοσολογικές αντιδράσεις του οργανισμού μας. Ο ψευδάργυρος, φερ' ειπείν, ασκεί αρνητική επιρροή στα Β-κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ σε μεγάλες συγκεντρώσεις προκαλεί ατροφία του θυμικού αδένα με αποτέλεσμα τη δραματική μείωση του αριθμού των Τ-λεμφοκυττάρων (πολύτιμων ανοσοκυττάρων). Επιπλέον, όπως αποδείχτηκε τα τελευταία χρόνια, μια συνεχώς αυξανόμενη σειρά από μόρια που βρίσκονται σε πολύ μικρές ποσότητες στις τροφές που καταναλώνουμε μπορούν να επηρεάσουν άμεσα την έκφραση ορισμένων γονιδίων μας, ρυθμίζοντας ή απορρυθμίζοντας τη λειτουργία τους! Είναι γνωστό ότι η σταθερότητα και η καλή λειτουργία του γονιδιώματός μας, του συνόλου δηλαδή των γονιδίων που διαθέτουμε, απειλείται καθημερινά από χιλιάδες μεταλλάξεις ή από τις θραύσεις των χρωμοσωμάτων. Αυτή η διαρκής απειλή αποσταθεροποίησης των γονιδίων μας αποφεύγεται σε μεγάλο βαθμό από την παρουσία ορισμένων χημικών ουσιών που προσλαμβάνουμε από τις τροφές, ενώ η υπερβολική συγκέντρωση κάποιων άλλων τροφικών ουσιών αποδεικνύεται πολύ συχνά καταστροφική.

Πιο συγκεκριμένα, σήμερα θεωρείται βέβαιο ότι η συγκέντρωση στον οργανισμό μας κάποιων τροφικών στοιχείων (π.χ. το φολικό οξύ, η νιασίνη, οι βιταμίνες Β-12 και Ε, αντιοξειδωτικά στοιχεία όπως το ασβέστιο, κ.ά.) αποτελούν ασπίδα προστασίας για την ακεραιότητα του DNA μας. Ενώ τρία τουλάχιστον ιχνοστοιχεία που περιέχονται σε κάποιες τροφές (ριβοφλαβίνη, παντοθενικό οξύ, βιοτίνη) ίσως σε μεγάλες συγκεντρώσεις να διευκολύνουν τη συχνότητα των γονιδιακών βλαβών.

Οπως ανακάλυψε πρόσφατα η ερευνητική ομάδα του καθηγητή J. Zierath, στο Ινστιτούτο Karolinska της Στοκχόλμης, ο συνδυασμός μιας παρατεταμένης καθιστικής ζωής με τη συχνή κατανάλωση πολύ λιπαρών τροφών μπορεί να προκαλέσει την πρόσθεση μεθυλικών ομάδων σε συγκεκριμένα τμήματα του DNA των κυττάρων μας. Αυτή η μεθυλίωση του DNA μας, αν και επίκτητη, είναι μη αντιστρεπτή και για πολλούς ανθρώπους σημαίνει την απαρχή της σοβαρής ασθένειας του διαβήτη τύπου 2. Αυτό σημαίνει ότι τα άτομα αυτά, ακόμη και αν υποβληθούν σε πολύ αυστηρή δίαιτα και αρχίσουν να ασκούνται συστηματικά, δεν θα καταφέρουν να εμποδίσουν την πλήρη εκδήλωση της ασθένειας.

Από τα όσα αναφέραμε μέχρι τώρα σχετικά με τις διαιτολογικές μας συνήθειες προκύπτει ένα εύλογο αλλά βασανιστικό ερώτημα: μέχρι πού φτάνει η επιρροή και η εξουσία των γονιδίων και πού αρχίζει η επιρροή του περιβάλλοντος; Με άλλα λόγια, είμαστε ό,τι τρώμε ή μήπως τρώμε ό,τι είμαστε;

Δίαιτα & Γενετική: ένας δυσεπίλυτος κόμβος

Επί πολλά χρόνια η αντιδικία μεταξύ των ειδικών επικεντρωνόταν στο αν για τις ποικίλες εκδηλώσεις της συμπεριφοράς μας (και της διαιτολογικής, προφανώς) παίζουν πρωτεύοντα ρόλο τα γονίδια ή το περιβάλλον. Σήμερα, αυτή η διένεξη θεωρείται μάλλον μάταιη και παραπλανητική.

Για τη σύγχρονη βιολογική σκέψη, αλλά και για τις βιοϊατρικές πρακτικές που αυτή συνεπάγεται, το ερώτημα αυτό είναι οριστικά ξεπερασμένο: η υγεία ενός ατόμου εξαρτάται από τη στενή αλληλεπίδραση των γονιδιακών προδιαγραφών του με τα διατροφικά ήθη και την ποιότητα των διατροφικών προϊόντων του περιβάλλοντός του.

Πέρα από τη στείρα αντιπαράθεση της «δίαιτας» εναντίον της «γενετικής», οι σύγχρονες επιστήμες μελετούν το πώς η είσοδος της τροφής επηρεάζει και τελικά ρυθμίζει την έκφραση των συγκεκριμένων γονιδίων του οργανισμού. Και το διακύβευμα αυτών των ερευνών είναι πολύ πιο σοβαρό απ' ό,τι φανταζόμαστε: από αυτό θα εξαρτηθεί στο άμεσο μέλλον η μακροζωία και κυρίως η ευζωία μεγάλων τμημάτων του ανθρώπινου πληθυσμού.

Πράγματι, η βιοϊατρική του εικοστού πρώτου αιώνα και ειδικότερα οι επιστήμες της διατροφής δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στα διατροφικά μας ήθη και συνεπώς στον ελέγχο του σωματικού μας βάρους και στη διατήρησή του σε φυσιολογικά επίπεδα, επειδή θεωρούν ότι αυτή είναι η αποτελεσματικότερη ασπίδα προστασίας απέναντι σε πληθώρα νοσημάτων που μαστίζουν τις καταναλωτικές μας κοινωνίες: από τα καρδιαγγειακά νοσήματα και τον καρκίνο μέχρι την κατάθλιψη.

Σήμερα θεωρείται από όλους βέβαιο ότι μια «σωστή» υποθερμιδική δίαιτα παρατείνει το προσδόκιμο ζωής, ένα γεγονός που έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί με πειράματα πάνω σε ζώα και με πιο έμμεσους τρόπους στους ανθρώπους. Ωστόσο, όταν η υποθερμιδική δίαιτα γίνεται υπερβολική, τότε συχνά προκαλεί σοβαρές και μόνιμες διαταραχές της ισορροπίας του οργανισμού, οι οποίες σχεδόν αναπόφευκτα καταλήγουν στις πολύ γνωστές «πολιτισμικές» παθήσεις: διαβήτη, καρδιαγγειακά νοσήματα, ορισμένες νεοπλασίες και σοβαρές ψυχικές διαταραχές.

Οι σύγχρονοι διατροφολόγοι, χάρη στην πολυετή συνεργασία τους με τους φυσιολόγους, αποκάλυψαν τον αποφασιστικό ρόλο των «μακροτροφικών» παραγόντων (πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, λίπη) αλλά και τους εξίσου σημαντικούς «μικροτροφικούς» παράγοντες (βιταμίνες, άλατα, διάφορα βιοδραστικά μόρια). Επιπλέον, χάρη στη συνεργασία τους με τους επιδημιολόγους ανακάλυψαν και κυρίως επιβεβαίωσαν ότι ορισμένα πρότυπα διατροφής -όπως το μεσογειακό ή το ιαπωνικό- είναι πολύ καλύτερα από άλλα.

Δυστυχώς όμως, αυτές οι πολύ σημαντικές προσεγγίσεις των διατροφικών επιστημών παρουσιάζουν και ορισμένα εγγενή και σχεδόν ανυπέρβλητα όρια: μελετούν στατιστικά τα αποτελέσματα της λήψης τροφής από τον «μέσο» άνθρωπο και συνυπολογίζουν σε αυτά κάποια ιδιαίτερα στιλ ζωής (π.χ. άθληση, κάπνισμα, κατανάλωση αλκοόλ). Συχνά το αποτέλεσμα είναι μια απρόσωπη και αφαιρετική προσέγγιση του προβλήματος του κάθε μεμονωμένου ανθρώπου.

Ομως, παρά τις φαινομενικά αντίθετες ενδείξεις, δεν αντιδρούν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο σε μια συγκεκριμένη δίαιτα. Αυτό οφείλεται στο ότι όλοι οι ανθρώπινοι οργανισμοί δεν είναι ποτέ ίδιοι. Αν και από γενετική άποψη, όλοι οι άνθρωποι μοιράζονται από κοινού το 99,9% των γονιδίων τους. Το υπόλοιπο 0,1% των ατομικών γενετικών παραλλαγών είναι απ' ό,τι φαίνεται αρκετό για την εκδήλωση σημαντικών ατομικών διαφορών· ακόμη και όσον αφορά τις αντιδράσεις σε μια συγκεκριμένη δίαιτα!

Ευτυχώς, το παραπάνω γνωσιακό κενό των στατιστικών προσεγγίσεων ήρθαν να καλύψουν οι δύο νέες προσεγγίσεις: η διατροφική γονιδιωματική (nutrigenomics) και η διατροφική γενετική (nutrigenetics). Η πρώτη επιχειρεί να διαφωτίσει τις αμφίδρομες και εξαιρετικά περίπλοκες σχέσεις ανάμεσα στο γονιδίωμα και τη διατροφή, ενώ η δεύτερη μελετά τις εξατομικευμένες αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στη διατροφή και στον γονότυπο ενός συγκεκριμένου ανθρώπου.

Η διατροφική γονιδιωματική θέτει επομένως ως στόχο της να προβλέπει εγκαίρως πώς ένα δεδομένο διατροφικό περιβάλλον επιδρά πάνω στα συγκεκριμένα κύτταρα, στα όργανα και στο σύνολο του οργανισμού, τόσο στο παρόν όσο και στο μέλλον. Μόνο γνωρίζοντας επακριβώς πώς επενεργούν συγκεκριμένες τροφές σε συγκεκριμένους οργανισμούς μπορούμε να βελτιώσουμε γενετικά και να σχεδιάσουμε τροφές που θα έχουν αποκλειστικά ευεργετικές συνέπειες πάνω στην υγεία του οργανισμού. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε για τις ανθρώπινες διατροφικές συνήθειες μια επανάσταση εξίσου σημαντική με την επινόηση της γεωργίας: να δημιουργούμε, μέσω της διατροφικής γενετικής, την τροφή που ταιριάζει στον κάθε άνθρωπο ανάλογα με τις ιδιαίτερες γονιδιακές του ανάγκες!

Για την έλευση όμως αυτού του «διαιτολογικού παραδείσου» θα πρέπει μάλλον να περιμένουμε πολύ, δεδομένων των οξύτατων διατροφικών προβλημάτων που θα έχει να αντιμετωπίσει στο μέλλον η ήδη πολυπληθής ανθρωπότητα.

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com
Αναδημοσίευση από enet.gr

read more “Είμαστε ό,τι τρώμε ή τρώμε ό,τι είμαστε;”

Μια τρυφερή Καρδιά

Σε μια ερωτική απογοήτευση χρωστάμε, σύμφωνα με τη μυθολογία την ύπαρξη του λαχανικού που, όσο κι αν το "παίζει" σκληρό, στο βάθος κρύβει μια τρυφερή καρδιά.
Μην πτοείστε από τα "αγκάθια" που προβάλλει...Θέλει τρόπο κι όχι κόπο για να την απολαύσετε στα καλύτερά της.

Το πώς η όμορφη, νεαρή ονόματι Κινάρα, που ζούσε σε ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί, μεταμορφώθηκε σε αγκινάρα μάλλον δεν αποτελεί έκπληξη.

Το μόνο που χρειάστηκε ήταν ένα κεραυνός από τον Δία που "λιμπίστηκε" τα κάλλη της.
Στη συνέχεια, πήραν τη σκυτάλη οι αρχαίοι συσχετίζοντας την κατανάλωσή της από τις εγκύους με τη γέννηση αγοριών, αλλά και αποδίδοντάς της αφροδισιακές ιδιότητες.

Κατά τον Μεσαίωνα, αυτές ακριβώς οι ιδιότητες κατέστησαν την αγκινάρα "απαγορευμένο καρπό" για το γυναικείο φύλο, μιας και θεωρήθηκε ότι μπορεί να οδηγήσει σε ηθικές "εκπτώσεις".
Η Αικατερίνη των Μεδίκων, πάντως δεν πτοήθηκε - αντίθετα δεν έκρυψε ποτέ την αδυναμία της στο ακανθώδες λαχανικό. Πιο πρόσφατα στην ιστορία, το 1948, ήταν η σειρά της Μέριλιν Μονρόε - ως Νόρμα Τζιν- να αποκτήσει "δεσμούς" με την αγκινάρα, όταν στέφθηκε πρώτη "Βασίλισσα της Αγκινάρας" στην πόλη Castroville, την αμερικανική πρωτεύουσα του....πολυτάλαντου αυτού λαχανικού.

* Γαβγίζει...αλλά δεν δαγκώνει!
Ένα από τα "ταλέντα" της αγκινάρας είναι να αποθαρρύνει τους επίδοξους αγοραστές της με τα πολλά φύλλα της. Η αλήθεια είναι ότι η διαδικασία του καθαρισμού της απαιτεί λίγο χρόνο, αν όμως προτιμάτε τα λαχανικά σας φρέσκα αντί για κατεψυγμένα, είναι μια αναγκαία "ταλαιπωρία". Πάντως μόλις εξοικειωθείτε με την τεχνική, τα πράγματα απλοποιούνται αισθητά. Ακολουθείστε, λοιπόν, τις οδηγίες του executive chef Μίλτου Καρούμπα για να κάνετε το καθάρισμα παιχνιδάκι:
- Κόβουμε το κοτσάνι αφήνοντας το 1/10 πάνω στο άνθος.
- Από το άνθος κόβουμε τα 2/3 οπότε απομένει το 1/3 μαζί με λίγο κοτσάνι, σχηματίζοντας μια κούπα.
- Αφαιρούμε με τα χέρια τα εξωτερικά σκληρά φύλλα και με ένα μαχαίρι καθαρίζουμε την καρδιά γύρω γύρω.
- Ανοίγουμε την καρδιά με τα χέρια και με ένα κουταλάκι αφαιρούμε τις ίνες από το εσωτερικό.
- Κόβουμε ένα λεμόνι στα δύο και τρίβουμε με αυτό την καρδιά εσωτερικά και εξωτερικά.
- Κάθε αγκινάρα που καθαρίζουμε τη βάζουμε σε μπολ με νερό και αρκετό χυμό λεμονιού, για να μην μαυρίσει.

Αυτός ο τρόπος καθαρισμού, βεβαίως, απευθύνεται σε όσους θέλουν να κρατήσουν μόνο την καρδιά από την αγκινάρα. Ωστόσο, μπορείτε να γευτείτε και μέρος των φύλλων της, αφού αφαιρέσετε πρώτα το πιο μυτερό μέρος τους, την κορυφή της ανθοκεφαλής και το μεγαλύτερο μέρος του κοτσανιού και βράσετε καλά την αγκινάρα.

* Φάρμακο της φύσης.
Η ευχάριστη πικρή γεύση της αγκινάρας οφείλεται στην περιεκτικότητά της σε κυναρίνη, μια ουσία που ενεργοποιεί την παραγωγή από το ήπαρ και την έκκριση της χολής, ανακουφίζοντας από στομαχικές διαταραχές και κοιλιακούς πόνους. Πολύ καλή πηγή χαλκού,μαγνησίου, φωσφόρου, μαγγανίου, βιταμινών Κ και C και καλή πηγή σιδήρου, καλίου και όλων των βιταμινών του συμπλέγματος Β, η αγκινάρα περιέχει επίσης ευεργετικά φλαβονοειδή και διαιτητικές ίνες. Πρόσφατες μελέτες θέλουν την αγκινάρα να έχει ευεργετική επίδραση και στη μείωση της χοληστερίνης καθώς και στη βελτίωση των λειτουργιών του συκωτιού.

Πηγή: i-diadromi.blogspot.com

read more “Μια τρυφερή Καρδιά”

Πρώτες βοήθειες σε υπερεπείγουσες καταστάσεις

Συντάκτης:
Dr.Αναστασία Μοσχοβάκη
(Ιατρός Ειδική Παθολόγος)

Η πλήρης παροχή γνώσεων πρώτων βοηθειών υπερβαίνει τις δυνατότητες της παρούσας ενημέρωσης.

Υπάρχουν, ωστόσο υπερεπείγουσες καταστάσεις, τις οποίες όλοι πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν και να δίνουν τις πρώτες βοήθειες, διότι μερικές απλές κινήσεις μπορεί να αποδειχθούν σωτήριες για τον πάσχοντα άνθρωπο, μέχρι να του δοθεί η ενδεδειγμένη ιατρική αγωγή.

Οι πιο συνήθεις περιπτώσεις, κατά τις οποίες η άμεση παροχή πρώτων βοηθειών με απλά μέτρα, αποβαίνει συχνά σωτήρια, είναι οι περιπτώσεις της αιφνίδιας καρδιοαναπνευστικής ανακοπής και της οξείας αιμορραγίας.
Στην αιφνίδια καρδιοαναπνευστική ανακοπή το άτομο χάνει αιφνιδίως τις αισθήσεις του, όπως και στην απλή λιποθυμία, αλλά επιπρόσθετα, ο άνθρωπος δεν αναπνέει και δεν έχει ψηλαφητό σφυγμό διότι διακόπτεται η αναπνοή και η κυκλοφορία του αίματος.

Εάν χαθεί πολύς χρόνος κατά την αποκατάσταση της αναπνοής και της κυκλοφορίας ο οργανισμός παθαίνει ανεπανόρθωτες βλάβες και η κυκλοφορία δεν μπορεί να επανέλθει.

Η καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση είναι θέμα ειδικής εκπαίδευσης και ο κάθε πολίτης πρέπει να παρακολουθήσει άμεσα αντίστοιχα οργανωμένα σεμινάρια που περιλαμβάνουν κατάλληλη πρακτική εκπαίδευση σε τεχνικές μαλάξεων και τεχνητής αναπνοής. Ωστόσο, ακόμα και δύο μόνο δυνατές μαλάξεις στο στήθος από κάποιον ανειδίκευτο, μπορεί να δώσουν στον οργανισμό την ενέργεια που χρειάζεται για να αποκαταστήσει την κυκλοφορία του, την στιγμή που δεν έχει πάθει ακόμα ανεπανόρθωτες βλάβες από την διακοπή της αναπνοής και της κυκλοφορίας.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να εκτελεστούν με ασφάλεια οι προαναφερόμενες μαλάξεις, διότι σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να αποδειχτούν επικίνδυνες, είναι να είστε σίγουροι ότι το άτομο που αιφνιδίως έχασε τις αισθήσεις πάσχει από καρδιοαναπνευστική ανακοπή και δεν πρόκειται για απλή λιποθυμία. Αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει εύκολα ως εξής:

Ελέγχετε εάν το άτομο αναπνέει πλησιάζοντας το αυτί στο στόμα και την μύτη του για να νιώσετε την ανάσα του και παρατηρώντας εάν κινείται ο θώρακας και η κοιλιά του.

Αναζητάτε τους καρδιακούς παλμούς ψηλαφώντας τον σφυγμό στην κοιλότητα μεταξύ του λάρυγγα και των γειτονικών μυών και στην βάση του αντίχειρα και στα δύο χέρια.

Εάν το άτομο δεν αναπνέει και δεν έχει ψηλαφητό σφυγμό κάνετε δύο δυνατές μαλάξεις στο κάτω μισό του στέρνου με τον πάσχοντα ανάσκελα, ενώ λύνετε τη ζώνη και τα κουμπιά του.

Το στέρνο είναι το πλατύ κεντρικό κόκαλο, στο μέσο του θώρακα και συνδέεται πλαγίως με τις πλευρές του θώρακα που περικλείουν τους πνεύμονες.

Σε αντίθετη περίπτωση, ή στην περίπτωση που δεν είστε σίγουροι ότι το άτομο δεν αναπνέει και δεν έχει σφυγμό, λύστε απλώς την ζώνη και τα κουμπιά και τοποθετείστε τα πόδια 20-30 εκατοστά υψηλότερα, ενώ είναι ανάσκελα. Είναι πολύ σημαντικό στην καρδιοαναπνευστική ανακοπή να μεριμνήσετε για την ταχύτατη μεταφορά του πάσχοντος στο νοσοκομείο. Ο πάσχων πρέπει να διασωληνωθεί για να μην πεθάνει.

Η περίπτωση αιμορραγίας, σε ελαφρά ή σοβαρότερα ατυχήματα, επιβάλλει την άμεση παροχή πρώτων βοηθειών από το περιβάλλον, έως την λήψη της ενδεδειγμένης ιατρικής βοήθειας. Στις περιπτώσεις τραυμάτων στον αυχένα, στην ράχη, ή στο κεφάλι δεν πρέπει να μετακινείται καθόλου ο τραυματίας, μέχρι να έρθει ιατρική βοήθεια.

Οι αιμορραγίες ελέγχονται με κρύο νερό και άμεση πίεση με καθαρό επίδεσμο, μέχρι να σταματήσει η αιμορραγία. Χαλαρώνετε περιοδικά την πίεση, κοιτάζοντας εάν ελέγχθηκε η αιμορραγία και επί διακοπής της αιμορραγίας δέσετε απαλά με καθαρή επίδεση.

Το ίδιο μπορείτε να κάνετε και σε ρινορραγίες πιέζοντας σταθερά τα πτερύγια της μύτης μεταξύ τους και εφαρμόζοντας πάνω της πάγο ή κρύο επίδεσμο.

Εάν η αιμορραγία είναι ακατάσχετη και απειλητική για την ζωή του θύματος εφαρμόζετε σφιχτή επίδεση με ύφασμα πλάτους τουλάχιστον πέντε εκατοστών, όπως λωρίδα από σεντόνι ή μαντήλι, κεντρικά ακριβώς πάνω από το σημείο της ακατάσχετης αιμορραγίας।

Τέτοιο ύφασμα καλό είναι να ευρίσκεται πάντα στο αυτοκίνητο. Στις περιπτώσεις που έχει κοπεί μεγάλο αγγείο στο πόδι ή στο χέρι, λόγω σοβαρού ατυχήματος -π.χ. τροχαίου - το αίμα αναβλύζει άφθονο, υπό πίεση. Το είδος αυτό της επίδεσης εφαρμόζεται μόνο σε μέλος, π.χ. στο χέρι ή στο πόδι και ποτέ στον θώρακα, κεφάλι, ή κοιλιά. Επειδή ανακόπτεται η κυκλοφορία του αίματος στο μέλος, μπορεί να προκληθούν βλάβες από την διακοπή της κυκλοφορίας που να οδηγήσουν ακόμη και σε απώλεια του άκρου. Η διάρκεια της περίδεσης δεν πρέπει να υπερβαίνει τα δεκαπέντε λεπτά, τοποθετείται μόνο ως έσχατη λύση και πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα για γρήγορη μεταφορά του τραυματία στο νοσοκομείο.

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

read more “Πρώτες βοήθειες σε υπερεπείγουσες καταστάσεις”

Υδροδιάλυτες Βιταμίνες

Οι σημαντικότερες υδροδιαλυτές βιταμίνες είναι αυτές που ανήκουν στο σύμπλεγμα Β και έχουν την ιδιότητα να προωθούν την δραστηριότητα των ενζύμων εκείνων που εμπλέκονται στον μεταβολισμό των θρεπτικών συστατικών και την απελευθέρωση ενέργειας.
Οι βιταμίνες αυτές είναι οι ακόλουθες:

Βιταμίνη Β1
Η βιταμίνη αυτή, που καλείται και θειαμίνη, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην απελευθέρωση της ενέργειας από τους υδατάνθρακές. Η έλλειψη της μπορεί να προκαλέσει συσσώρευση γαλακτικού οξέως στους ιστούς και οίδημα ή καρδιακή ανεπάρκεια. Επίσης η θειαμίνη είναι απαραίτητη για την λειτουργία του νευρικού συστήματος αφού το κύριο καύσιμο για τα νευρικά κύτταρα είναι οι υδατάνθρακές.
Η βιταμίνη Β1 βρίσκεται στους ξηρούς καρπούς, στον κρόκο του αυγού, το συκώτι, το κρέας, τα δημητριακά και τα όσπρια (legumes). Η έλλειψη της προκαλεί την ασθένεια beriberi η οποία επιφέρει απώλεια μυϊκής μάζας, ευαισθησία στις λοιμώξεις, πολυνευρίτιδα, και άλλα. Η ασθένεια εμφανίζεται συνήθως σε χώρες που οι λαοί τους έχουν σαν κύρια τροφή το αποφλοιωμένο ρύζι.

Επίσης η έλλειψη βιταμίνης Β1 προκαλεί απώλεια της μνήμης, αταξία και οπτικές διαταραχές.
Βιταμίνη Β2
Η βιταμίνη Β2 ή Ριβοφλαβίνη, βρίσκεται στα πράσινα λαχανικά, στο γάλα, το τυρί, το συκώτι, τα αυγά και σε άλλα τρόφιμα. Οι ημερήσιες ανάγκες του οργανισμού σε βιταμίνη Β2 ανέρχονται σε 1,1 έως 1,3 mg.
Το πιο συχνό σύμπτωμα από την έλλειψη της βιταμίνης Β2 είναι η συγχειλίτιδα, δηλαδή φλεγμονή και ραγάδες στις γωνιές του στόματος, αλλά και φλεγμονή της γλώσσας.

Βιταμίνη Β6
Η βιταμίνη Β6 καλείται και πυριδοξίνη και φαίνεται ότι «εμπλέκεται» στον μεταβολισμό των αμινοξέων και των πρωτεϊνών. Οι ημερήσιες ανάγκες του οργανισμού στην συγκεκριμένη βιταμίνη ανέρχονται στα 1,2 έως 1,4 mg ημερησίως και σπανίως παρουσιάζεται έλλειψη της λόγω κακών διαιτητικών συνηθειών. Εφίσταται φυσικά η προσοχή σε άτομα τα οποία καταναλώνουν αλκοόλ ή λαμβάνουν φάρμακα κατά της φυματίωσης (tubercolosis), γιατί ανταγωνίζονται την βιταμίνη και μπορούν να προκαλέσουν «σύνδρομο» έλλειψης της.
Η βιταμίνη Β6 βρίσκεται σε ανάμεσα σε μια σημαντική γκάμα τροφών, όπως η σόγια, το αυγό, το συκώτι, το κρέας, και άλλα.

Βιταμίνη Β12
Η βιταμίνη Β12 η οποία καλείται και κοβαλαμίνη, συνίσταται στην ουσία σε μια ομάδα κοβαλαμινών (ουσίες που περιέχουν κοβάλτιο) και περιέχεται σε αρκετά τρόφιμα, ανάμεσα στα οποία είναι το συκώτι, το κρέας, τα αυγά, το γάλα, και άλλα. Η βιταμίνη Β12 καταστρέφεται από την θερμότητα και οι ημερήσιες ανάγκες του οργανισμού ανέρχονται σε 1,5 μg ημερησίως.
Η βιταμίνη Β12, όπως και το φυλικό οξύ, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην σύνθεση του DNA και για αυτό τον λόγο η έλλειψη της μπορεί να προκαλέσει μεγαλοβλαστική αναιμία. Επίσης η βιταμίνη Β12 είναι απαραίτητη και στον σχηματισμό της μυέλινης, δηλαδή της ουσίας που περιβάλλει και προστατεύει τα νεύρα. Έτσι η έλλειψη της μπορεί να προκαλέσει περιφερική νευροπάθεια, λόγω της απομυελίνωσης των νευρικών ινών. Αν αυτή η απομυελίνωση έχει επηρεάσει τις νευρικές ίνες του νωτιαίου μυελού και ιδιαίτερα των οπίσθιων δεματίων του, τότε μπορεί να παρουσιαστεί απώλεια της περιφερικής αισθητικότητας και σε βαριές περιπτώσεις, ακόμα και παράλυση.

Φυλικό οξύ
Το φυλικό οξύ ανήκει στο σύμπλεγμα βιταμινών Β και βρίσκεται στο συκώτι, στα φύλλα των φρέσκων πράσινων λαχανικών και άλλου. Όπως είπαμε και παραπάνω, μιλώντας για την βιταμίνη Β12, το φυλικό οξύ είναι απαραίτητο για την σύνθεση του DNA και όταν λείπει από τον οργανισμό, τότε η μίτωση, δηλαδή η διαίρεση του κυττάρου, παρεμποδίζεται. Τα συμπτώματα που προκαλεί η έλλειψη της βιταμίνης αυτής συνδέονται με την ωρίμανση των ερυθρών κυττάρων του αίματος και οδηγεί σε ένα είδος μεγάλοβλαστικής αναιμίας.

Νιασίνη
Η νιασίνη, η οποία καλείται και νικοτινικό οξύ ευρίσκεται κυρίως στο συκώτι, το τυρί, τους ξηρούς καρπούς, τα μη επεξεργασμένα δημητριακά, τα αυγά, τα ψάρια, κλπ. Επίσης πρέπει να σημειώσουμε ότι το σώμα μπορεί να συνθέσει την συγκεκριμένη βιταμίνη. Η νιασίνη συμμετέχει στις διαδικασίες μεταβολισμού των κυττάρων. Συγκεκριμένα αυτή αναστέλλει την παραγωγή της χοληστερόλης και βοηθά στην διάσπαση των λιπών. Οι ημερήσιες απαιτήσεις του οργανισμού ανέρχονται σε 12-17mg ημερησίως.
Η έλλειψη της νιασίνης μπορεί να προκαλέσει κύρια γαστρεντερολογικά και νευρολογικά συμπτώματα, καθώς και δερματίτιδα. Μια από τις πλέον γνωστές παθήσεις που οφείλονται στην έλλειψη της νιασίνης είναι η πελάγρα. Η πελάγρα εμφανίζεται μετά από 6-8 εβδομάδες σοβαρής έλλειψης της βιταμίνης και παρουσιάζεται συνήθως σε περιοχές και λαούς των οποίων το καλαμπόκι αποτελεί βασική διατροφή. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί συνήθως οι ποσότητες της βιταμίνης που βρίσκονται σε αυτή την τροφή είναι ελάχιστες και κάτω από μορφή που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον οργανισμό.

Παντοθενικό οξύ
Το παντοθενικό οξύ βρίσκεται σε μια μεγάλη γκάμα τροφίμων και συνδέεται με τον μεταβολισμό των αμινοξέων και οι ημερήσιες ανάγκες του οργανισμού ανέρχονται σε 3-7mg. Το παντοθενικό οξύ καταστρέφεται από την υπερβολική θερμότητα και το πάγωμα.

Βιταμίνη C
Η βιταμίνη C καλείται και ασκορβικό οξύ και βρίσκεται κύρια στα φρέσκα φρούτα, κύρια τα εσπεριδοειδή (πορτοκάλια, λεμόνια, κλπ), στο τριαντάφυλλο και στα πράσινα λαχανικά. Οι ημερήσιες ανάγκες του οργανισμού σε βιταμίνη C ανέρχονται σε 40mg περίπου.
Η βιταμίνη C, όπως και η βιταμίνη Ε λειτουργούν ως αντιοξειδωτικά, προστατεύοντας τον οργανισμό από τις οξειδωτικές χημικές αντιδράσεις. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η βιταμίνη καταστρέφεται εύκολα από την θερμότητα, την ξήρανση, το αλάτισμα και τον χρόνο.
Μια από τις πλέον γνωστές παθήσεις, που προκαλούσε κύρια στο παρελθόν ή έλλειψη βιταμίνης C, είναι το σκορβούτο, το οποίο με την σειρά του προκαλούσε μια σειρά από δυσάρεστα συμπτώματα όπως:
• Η αδυναμία επούλωσης τραυμάτων
• Η αναστολή της αύξησης των οστών
• Αλλοιώσεις στα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων (γίνονται εξαιρετικά εύθραστα)
• Τέλος πριν από τον θάνατο παρατηρούνταν υψηλός πυρετός.

Βιταμίνη Κ
Η βιταμίνη Κ τέλος, είναι μια σημαντική υδροδιαλυτή βιταμίνη της οποίας ο κύριος ρόλος έγκειται στον σχηματισμό (στο συκώτι) της προθρομβίνης και μιας σειράς άλλων παραγόντων, που είναι απαραίτητοι στην διαδικασία πήξης του αίματος. Έτσι η έλλειψη της συγκεκριμένης βιταμίνης προκαλεί επιβράδυνση της πήξης του αίματος. Η βιταμίνη Κ βρίσκεται στο συκώτι, μερικά φυτικά έλαια, στα φύλλα των πράσινων λαχανικών, και σε άλλα τρόφιμα.

Η βιταμίνη Κ παράγεται από μικροοργανισμούς (μικρόβια) στο παχύ έντερο και σε περίπτωση καταστροφής της εντερικής χλωρίδας (όπως συμβαίνει μετά την λήψη υψηλών δόσεων αντιβιοτικών) παρατηρείται γρήγορα έλλειψη της. Θα πρέπει ακόμη να σημειώσουμε ότι η απορρόφηση της συνδέεται με την ύπαρξη των αλάτων της χολής στο έντερο. Στα νεογέννητα μπορεί να δοθεί βιταμίνη Κ, γιατί στο έντερο τους δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί η φυσιολογική χλωρίδα που επιτρέπει την παραγωγή της βιταμίνης Κ από τα βακτήρια.

Μετά και από αυτό το κεφάλαιο θεωρούμε ότι έχουμε καλύψει το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος των συστατικών εκείνων που είναι απαραίτητα για τον οργανισμό μας και τα λαμβάνουμε μέσα από την καθημερινή μας διατροφή. Παρατηρήσαμε για άλλη μια φορά την πολυπλοκότητα με την οποία δρα ο οργανισμός μας και την σπουδαιότητα που έχουν τα διάφορα συστατικά της τροφής, σπουδαιότητα που δεν εξαρτάται από την ποσότητα, αλλά από τον ρόλο που καθένα από αυτά διαδραματίζει στην λειτουργία και την ομοιόσταση (ισορροπία) του οργανισμού μας.

Τέλος και επειδή θεωρούμε ότι θα ήταν παράλειψη να μιλάμε για την διατροφή και τα θρεπτικά συστατικά και να μη μιλήσουμε καθόλου για την «διάσημη» πλέον Μεσογειακή Διατροφή θα μας επιτρέψετε να κλείσουμε το κεφάλαιο διατροφή (προς το παρόν) με αυτό ακριβώς το θέμα.

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

read more “Υδροδιάλυτες Βιταμίνες”

Τι πρέπει να γνωρίζετε για το τσεκάπ

Σύμφωνα με ιατρικές στατιστικές μελέτες, πάνω από το 70% των πρόωρων θανάτων και αναπηριών θα είχαν αποφευχθεί, εάν οι άνθρωποι δεν αμελούσαν την σωστή συστηματική ετήσια προληπτική ιατρική παρακολούθηση και εξέταση και συμμορφώνονταν με τις αντίστοιχες ιατρικές οδηγίες. Η ιατρική Επιστήμη έχει αποδείξει σήμερα τον σπουδαίο ρόλο, που έχουν η περιοδική λεπτομερής ιατρική μελέτη του οργανισμού και η συγκριτική αξιολόγηση του επιπέδου της υγείας του, από έτος σε έτος.
Ο μάχιμος κλινικός ιατρός κατά την ετήσια προληπτική εξέταση εξάγει σημαντικά συμπεράσματα για τον οργανισμό, από την κλινική εξέταση που πραγματοποιεί, το κληρονομικό ιστορικό του ατόμου, την επαγγελματική του έκθεση σε ουσίες, τον τρόπο διαβίωσής του, τα νοσήματα από τα οποία έχει ήδη νοσήσει, την συγκριτική αξιολόγηση του ρυθμού της βιολογικής γήρανσης του οργανισμού από έτος σε έτος και συγκροτεί το εξατομικευμένο πακέτο προληπτικών εξετάσεων, μοναδικό για κάθε άνθρωπο, ούτως ώστε να εκτιμηθεί και να ανασταλεί η ταχύτητα της γήρανσης, να προληφθεί η νόσος αναλόγως συνηθειών ή νοσηρών προδιαθέσεων και να σχεδιαστούν σωτήριες πρώιμες θεραπευτικές παρεμβάσεις, σε θανατηφόρα νοσήματα.

Οι εργαστηριακοί έλεγχοι δεν είναι ενιαίοι για όλους.
Για παράδειγμα, άλλο προληπτικό check up πρέπει να κάνει μια γυναίκα, η οποία κατά την κλινική εξέταση παρουσιάζει φύσημα καρωτίδων, άλλο η γυναίκα με κληρονομικό ιστορικό καρκίνου μαστού χωρίς παθολογικά ευρήματα κατά την κλινική εξέταση κ.ο.κ.

Περισσότερες από 1000 ξεχωριστές δοκιμασίες είναι διαθέσιμες στους ιατρούς προς πραγματοποίηση και έχει υπολογιστεί ότι λόγω της αλματώδους ανάπτυξης της τεχνολογίας, τουλάχιστον μία νέα δοκιμασία προστίθεται ανά εβδομάδα. Η εκτέλεση εργαστηριακών ελέγχων μετά από παράκαμψη της κλινικής εξέτασης είναι κακή πρακτική, μπορεί να αποβεί μοιραία σε πολλούς ασθενείς, ενώ σε άλλες φορές οδηγεί σε πραγματοποίηση αχρήστων και ακριβών εξετάσεων .

Τι πρέπει να γνωρίζετε αναφορικά με την αξιοπιστία των μετρήσεων, στους εργαστηριακούς ελέγχους που γίνονται και τις φυσιολογικές διακυμάνσεις που δίνουν τα εργαστήρια:

• Ένα παθολογικό εύρημα πολλές φορές χρειάζεται επιβεβαίωση σε δεύτερη μέτρηση.

• Αρκετές μετρήσεις που γίνονται κατά την διάρκεια οξέων νοσημάτων, είναι φυσιολογικά διαταραγμένες, διότι λόγω της αντίδρασης του οργανισμού, το αμυντικό σύστημα, ευρίσκεται σε ιδιαίτερη δραστηριοποίηση. Για τον λόγο αυτό, δεν πρέπει να πραγματοποιούνται μετρήσεις προσυμπτωματικών ελέγχων, κατά την διάρκεια οξέων νοσημάτων, παρά μόνον σε ειδικές περιπτώσεις, που καθορίζονται από τον θεράποντα ιατρό.

• Μην τροποποιείτε παράγοντες και συνήθειες που αφορούν την καθημερινότητά σας, κατά την διάρκεια των ημερών που προηγούνται της αιμοληψίας, καθώς και την ημέρα της αιμοληψίας ρουτίνας, εκτός εάν σας έχει δοθεί αντίθετη οδηγία λόγω ειδικής αιτίας, από τον θεράποντα ιατρό. Η τροποποίηση των συνηθειών διαβίωσης, επιδρά στα αποτελέσματα των εξετάσεων και παρεμβαίνει στην αξιοπιστία τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι η πραγματοποίηση εντατικοποιημένης σωματικής άσκησης από απροπόνητο άτομο την παραμονή της εξέτασης, που μπορεί να αυξήσει την κρεατινοκινάση και η νηστεία την παραμονή της εξέτασης, που μπορεί να αλλοιώσει ψευδώς τις τιμές του σακχάρου και της χοληστερόλης .

• Τα δείγματα προς εξέταση πρέπει να συλλέγονται όσο γίνεται πιο άμεσα από το εργαστήριο και να δαπανάται, εάν είναι δυνατόν, μηδενικός χρόνος για την μεταφορά του δείγματος.

• Η καλύτερη ώρα συλλογής των δειγμάτων για πολλές μετρήσεις, είναι το πρωί πριν τις 9.00 πμ, ενώ είστε εντελώς νηστικοί επί δώδεκα ώρες, εκτός εάν συντρέχουν ειδικοί λόγοι, που πρέπει πάντα να συζητάτε με τον θεράποντα ιατρό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το σάκχαρο, το οποίο εάν μετρηθεί σε άτομο νηστικό, κλινικά υγιές και χωρίς συμπτώματα κατά τις 11.00 πμ, μπορεί να είναι ψευδώς φυσιολογικό, λόγω πολλαπλών αλληλεπιδράσεων του σακχάρου με ορμόνες που συντελούν στον μεταβολισμό του και εκκρίνονται κατά την διάρκεια του πρωινού.

• Οι φυσιολογικές και οι παθολογικές τιμές που δίδουν τα εργαστήρια, προέρχονται από μια στατιστική πραγματικότητα στον πληθυσμό των υγιών ατόμων και των αρρώστων. Αυτό σημαίνει ότι ένα άτομο μπορεί να είναι υγιές και να παρουσιάζει μία παθολογική εργαστηριακή τιμή, καθώς και το αντίστροφο, ένα άτομο να είναι άρρωστο και η αντίστοιχη εργαστηριακή τιμή να είναι φυσιολογική. Επιπρόσθετα, στις φυσιολογικές διακυμάνσεις, που τα εργαστήρια συνήθως εμφανίζουν κατά φύλο, συνήθως δεν περιλαμβάνουν τις φυσιολογικές διακυμάνσεις, που εμφανίζονται κατά ηλικία, ούτε τις φυσιολογικές μεταβολές που προκαλεί σε ορισμένες εργαστηριακές τιμές τυχόν συμπαρομαρτούν γνωστό νόσημα ή νοσηρή προδιάθεση. Αυτό λοιπόν που θα καθορίσει εάν μία συγκεκριμένη τιμή είναι φυσιολογική ή παθολογική για ένα συγκεκριμένο άνθρωπο, είναι και πάλι η κλινική κρίση, η οποία κινητοποιείται μετά από την ολοκληρωμένη ιατρική εξέταση, από τον μαχόμενο κλινικό ιατρό.

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

read more “Τι πρέπει να γνωρίζετε για το τσεκάπ”

Βότανα και θεραπείες

Η φύση αποτελεί το μεγαλύτερο φαρμακείο. Η χλωρίδα κρύβει τα μυστικά της πιο λαμπρής ομορφιάς και υγείας, προτείνοντας για κάθε πρόβλημα την άριστη δυνατή λύση. Στο πέρασμα των χρόνων ο άνθρωπος άρχισε να ξεχνά τις θεραπείες της φύσης και προτίμησε να στρέψει το ενδιαφέρον του στα κατασκευάσματα των χημικών εργαστηρίων.
Η φύση όμως παίρνει τη ρεβάνς καθώς ανακαλύπτουμε ξανά λίγο - λίγο της ευεργετικές ιδιότητες των φυτών.
Το μυστικό της υγείας και της ομορφιάς βρίσκεται καλά κρυμμένο στα βότανα, τα αυτοφυή δηλαδή φυτά και ιδίως αυτά που φυτρώνουν στους καλλιεργημένους αγρούς και χρησιμοποιούνται σαν φάρμακα για τις διάφορες παθήσεις. Στην ελληνική φύση ευδοκιμούν πλήθος βοτάντων που, άλλα με την υπέροχη γεύση και άλλα με το άρωμά τους, μα χαρίζουν ωφέλεια και μας φτιάχουν τη διάθεση.
Ας γνωριστούμε - ή ας θυμηθούμε - τα πιο ωφέλιμα από αυτά.

Δενδρολίβανο
Είδος κοινό της Ελληνικής χλωρίδας, γνωστό επίσης ως λασμαρί, δυσομαρίνι και λιβανόδεντρο. Συναντάται στην αρχαία ιατρική υπό μορφή παρασκευάσματος εναντίον του τετάνου, οι δε σπόροι του για τη θεραπεία της παράλυσης.
Σαν φαρμακευτικό φυτό έχει ιδιότητες τονωτικές και αντιστηπτικές. Αποτελεί ιδανική πρόταση για την καταπολέμηση της αναιμίας, της αϋπνίας και των ζαλάδων. Είναι επίσης εξαιρετικά χρήσιμο για την αύξηση της προσοχής, γιατί βελτιώνει την αιμάτωση του εγκεφάλου. Στις μέρες μας μελετάται επίσης η συμβολή του στην καταπολέμηση της νόσου του Ατσχάιμερ αλλά και του διαβήτη.
Ως καλλυντικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μορφή ατμού για βαθύ καθαρισμό του προσώπου και ενίσχυση του δέρματος. Η κομπρέσα από δεντρολίβανο βοηθά τα προσημένα μάτια, ενώ συνιστάται και για τα λιπαρά μαλλιά, καθώς χαρίζει λάμψη, βελτιώνει το σκούρο χρώμα τους και δρα κατά της πιτυρίδας. Για το σώμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αναζοωγονητικό έγχυμα στο μπάνιο, καθώς και για δροσιστικά και αποσμητικά ποδόλουτρα. Εξωτερικά, ως λοσιόν βοηθά ακόμη στην ανάπτυξη των μαλλιών και σταματά την τριχόπτωση ενώ από τα φύλλλα και τα άνθη του παράγεται αιθέριο έλαιο χρήσιμο στη φαρμακευτική των αρωματοποιία και την σαπωνοποιία.

Φασκομηλιά
Στην Ελλάδα συναντάται σε πάνω από είκοσι τρία είδη. Ονομάζεται επίσης ελελίφασκος και αλισφακιά. Το φασκόμηλο ήταν γνωστό και στηνα ρχαιότητα και το αναφέρουν αρχαίοι συγγραφείς, οι οποίοι το εκθείαζαν ιδιαιτέρως. Σαν αφέψημα θεωρείται ανώτερο και από το ευρωπαϊκό τσάι.
Από τα φύλλα της φασκομηλιάς εξάγονται πολλά αιθέρια έλαια και ρητίνες μετά από γήρανση δίνουν αφέψημα, το φασκόμηλο που είναι τονωτικό καταπραϋντικό για το στομάχι, μαλακτικό του λαιμού και διουρητικό. Βοηθά ακόμη στην καταπολέμηση της ακμής, του κρυολογήματος, των καψιμάτων και των τραυμάτων, του πονοκέφαλου και της ημικρανίας. Χρησιμοποιούμενο εξωτερικά βοηθά για τη θεραπεία των κεντρισμάτων των εντόμων.
Ομως, το φασκόμηλο, όπως και τα περισσότερα βότανα, δεν έχει μόνο αβλαβείς ιδιότητες. Ετσι λοιπόν, πρέπει να αποφεύγεται από επιληπτικά άτομα, δεδομένου ότι περιέχει θυϊόνη, η οποία μπορεί να πυροδοτήσει κρίσεις επιληψίας, όπως επίσης και από γυναίκες που βρίσκονται σε περίοδο εγκυμοσύνης. Οι μικρές, όμως ποσότηες που χρησιμοποιούνται στη μαγειρική είναι εντελώς ακίνδυνες.

Χαμομήλι
Το χαμομήλι είναι αρωματικό φυτό, κοινότατο στην Ελλάδα, Απαντάται σχεδόν παντού, σε καλλιεργημένους και χερσαίους τόπους. Το ταπεινό σε εμφάνιση αλλά γίγαντας σε ιδιότητες χαμομήλι είναι ένα από τα πιο χρήσιμα φαρμακευτικά φυτά μας. Οι Αρχαίο Ελληνες το ονόμασαν “μήλο χαμαί” επειδή έκριναν ότι μύριζε σαν μήλο.
Τα άνθη του χρησιμοποιούνται στην φαρμακευτική και την αρωματοποιία, καθώ ςκαι ως αφέψημα που έχει πολύτιμες καταπραϋντικές ιδιότητες και αβλαβείς λιποδιαλυτικές ουσίες κατά της παχυσαρκίας και θεραπευτικές των φλογώσεων του δέρματος.
Συνιστάται γαι την ομορφιά του προσώπου , για τα μαλλιά, τα μάτια και γενικά για όλο το σώμα. Χρησιμοποιείται ακόμα στην ομοιοπαθητική, ενώ τα δισκία χαμόμηλου ή το αραιωμένο βάμμα μπορούν να βοηθήσουν τα μωρά που βγάζουν δόντια ή έχουν κολικούς. Το γνήσιο έλαιο χαμομηλιού είναι πολύ ακριβό και έχει βαθύ μπλε χρώμα. Το χαμομήλι έχει επίσης ονομαστεί “γιατρός των φυτών”, γιατί τα ασθενικά φυτά του κήπου δυναμώνουν όταν φυτεύεται γύρω τους χαμομήλι.

Τίλιο ή Φιλύρα
Καλλωπιστικό φυτό με μυρωδάτα φύλλα και άνθη με διουρητικές, αντισπασμωδικές, μαλακτικές, καταπραϋντικές, και εφιδρωτικές ιδιότητες. Το ξύλο της φλαμουριάς, χρησιμοποιείται κατά των ρευματισμών και των αρθριτικών. Ακόμα, το τίλιο προτείνεται κατά της αρτηριοσκλήρωσης, καθώς έχει την ιδιότητα να χαλαρώνει τα αιμοφόρα αγγεία και να επουλώνει τα αγγειακά τοιχώματα, κατά τις ισχιαλγίας, του τετάνου και των φακίδων.

Μολόχα
Η μολόχα ή αμπελόχα ήταν γνωστή στους Αρχαίους από τους οποίους χρησιμοποιείται τόσο ως φαρμακευτικό όσο και ως λαχανικό.
Ο Πλίνιος (77 π.Χ.) λέει για τη μολόχα ότι “όποιος καταπίνει κάθε μέρα μισό κύπελλο από τον χυμό της, θα έχει ανοσία σε όλες τις νόσους”...
Η χρήση της μολόχας στην παρασκευή φαρμακευτικών σκευασμάτων είναι γνωστή, χάρη στης καταπραϋντικές και μαλακτικές ιδιότητες του φυτού. Είναι διουρητική, ανακουφίζει και θεραπεύει το βήχα, το έλκος του στομάχου και του δωδεκαδακτύλου.

Μέντα (Menta Piperita)
Η μέντα καλλιεργείται τόσο για τις αρτυματικές όσο και για τις φαρμακευτικές της ιδιότητες. Ενδείκνυεται για στομαχικές παθήσεις, χωνευτικές δυσλειτουργίες και ελαττώνει το αίσθημα της ναυτίας. Υποβοηθά την εφίδρωση σε περιπτώσεις πυρετού και γρίπης. Η χορήγηση μέντας σε αρκετά ηψηλές δόσεις λειτουργεί ως αναλγητικό και ηρεμιστικό. Είναι επίσης δροσιστική και έτσι αποτελεί ιδανική λύση για τα δερματικά προβλήματα, τον πυρετό, τον πονοκέφαλο και την ημικρανία έχει αντιβακτηριακές ικανότητες και βοηθά στην καταπολέμηση των λοιμώξεων, ιδίως της λαρυγγίτιδας. Η καλλιέργεια της έχει όμως ως κύριο σκοπό την παραλαβή του αιθέριου ελαίου (μινθέλαιο), που περιέχεται στις ανθισμένες κορυφές και τα φύλλα του φυτού. Το μινθέλαιο βρίσκει εφαρμογή στη ζαχαροπλαστική, την ποτοποιία, την αρωματοποιία και τη φαρμακευτική.

Δυόσμος (Menta viridis)
Ο δυόσμος απαντάται αυτοφυής σε υγρούς, ορεινούς τόπους αλλά πολλές φορές καλλιεργείται σε κήπους ή γλάστρες για να χρησιμοποιηθεί στη μαγειρική σαν καρύκευμα.
Ολα τα μέρη του φυτού θεωρούνται φαρμακευτικά και ιδιαίτερα τα φύλλα, που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία των δερματικών παθήσεων. Θεωρείται φυτό αντισπασμωδικό, χωνευτικό και καταπραϋντικό. Συνιστάται ακόμη σε περιππτώσεις ρευματισμών και τετάνου.

Δίκταμο
Φρύγανο ενδημικό της Κρήτης με φαρμακευτικές ιδιότητες γνωστές ήδη από την αρχαιότητα. Χρησιμοποιείται ως φάρμακο με τη μορφή συνήθως του αφεψήματος. Χρησιμοποιείται σαν αντισπασμωδικό, τονωτικό, αντιδιαβητικό και επουλωτικό των πληγών (περιγράφεται έτσι ήδη από την εποχή του Θεόφραστου). Το αιθέριο έλαιο του δικτάμου, το δικταμέλαιο, χρησιμοποιείται για τον αρωματισμό διαφόρων ηδυπότων, ιδίως του βερμούτ, καθώς και στην αρωματοποιϊα και τη φαρμακευτική.

Τσάι του βουνού
Το γνωστό τσάι του βουνού απαντάται σε όλα τα ελληνικά βουνά αλλά και σε χέρσους τόπους. Είναι πολύ διαδομένο και δημοφιλές ρόφημα στην Ελλάδα και απαντά σε αρκετά τοπικά είδη, όπως το τσάι του Παρνασσού ή τσάι του Βελουχιού, της Πελοπονήσου, του Αγίου Ορους και του Αιγαίου.
Ηδη από την αρχαιότητα ο Διοσκουρίδης το χρησιμοποιούσε ως θεραπευτικό των πληγών και πιστεύεται ότι είναι ευεργητικό για τα αιμοφόρα αγγεία της καρδιάς.
Το τσάι του βουνού έχει πεπτικές , θερμαντικές, τονωτικές και αποτοξινωτικές ιδιότητες. Συνιστάται κατά των κρυολογημάτων, των ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος και του ουροποιητικού συστήματος. Οι θεραπευτικές του ιδιότητες βοηθούν ακόμη στην καταπολέμηση των παθήσεων των τριχοειδών αγγείων και της καρδιάς, χάρη στις λεγόμενες φλαβονοειδείς ουσίες που περιέχει. Τέλος, το αφέφημα με λεμόνι και μέλι είναι αντισηπτικό και μαλακώνει το λαιμό.

Τσουκνίδα
Το φυτό αυτό είναι γνωστό κυρίως για τον έντονο ερεθισμό που προκαλεί στο δέρμα μόλις την αγγίξει. Σύμφωνα με την παράδοση, τα στρατεύματα του Καίσαρα εισήγαγαν την ρωμαϊκή τσουκνίδα στη Βρετανία, γιατί νόμιζαν ότι θα χρειαζόταν να δέρνονται με τσουκνίδες για να κρατηθούν ζεστοί...
Οι τσουκνίδες φυτρώνουν παντού σε χέρσους τόπους. Οι τρυφερές τσουκνίδες είναι πολύ ωφέλιμες παρασκευασμένες σε πίτα: Τσουκνίδες ωμές μπαίνουν ανάμεσα στα φύλλα, αφού προηγουμένως συμπιεστούν. Η πίτα αυτή (στεγνόπιτα) αποτελεί ταυτόχρονα φαγητό και φάρμακο, καθώς συντελεί στην αποτοξίνωση του οργανισμού. Είναι εξάλλου γνωστό πως στην περίοδο της κατοχής αυτή η πίτα είχε βοηθήσει πολλές φτωχές οικογένειες να επιβιώσουν.
Οι τσουκνίδες είναι ωφέλιμες σε αυτούς που πάσχουν από οξεία και χρόνια νεφρίτιδα. Συνιστάται στους άρρωστους να πίνουν δυο - τρία ποτήρια ζωμό τσουκνίδας, ανάμεικτο με χυμό λεμονιού ημερησίως.
Εξαιρετικά ωφέλιμο είναι το αφέψημά της γαι όσους πάσχουν από ίκτερο, παθήσεις της χολής, έλκος του στομάχου, βρογχικές παθήσεις και χρόνιες διάρροιες. Η δυσκοιλιότητα υποχωρεί λίγες μέρες με την εφαρμογή της θεραπείας ενω εξίσου εξαιρετικά αποτετελέσματα σημειώνονται και σε ασθενείς με διαβήτη και αρθρίτιδα.
Ο χυμός της τσουκνίδας φημίζεται για τις αντιαναιμικές τους ιδιότητες.
Ως καλλυντικό συνιστάται μάσκα προσώπου για βαθύ καθαρισμό κανονικού δέρματος. Ακόμη ο ατμός της χρησιμοποιείται για βαθύ καθαρισμό του προσώπου.
Είναι, ακόμη ιδανική για κανονικά μαλλιά, στα οποία δίνει λάμψη και βελτιώνει την ανάπτυξή τους. Χρησιμοποιείστε το αφέψημα της τσουκνίδας στο ξέπλυμα των μαλλιών εναντίον της πιτυρίδας, της τριχόπτωσης και ως τονωτικό.

read more “Βότανα και θεραπείες”

Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που οι τροφές δεν είναι πια οι ίδιες;

Το 1947 ένας νεαρός γιατρός, ο Maynard Murray, ξεκινούσε τη καριέρα του ως ειδικευόμενος στο νοσοκομείο της Βοστόνης. Η Βοστόνη είναι μια παραλιακή πόλη των ΗΠΑ και το συγκεκριμένο νοσοκομείο βρισκόταν κοντά στη θάλασσα.

Μετά από πολλές συνεχόμενες ώρες εργασίας, συνήθως αργά το απόγευμα, ο νεαρός γιατρός πήγαινε μια βόλτα στο λιμάνι. Λίγο καιρό αργότερα ανέπτυξε φιλίες με τους τοπικούς ψαράδες και ήταν πλέον συχνές οι συζητήσεις μεταξύ τους. Ένα βράδυ ρώτησε ένα ψαρά το εξής: «Όλη την ημέρα βλέπω ασθενείς που πάσχουν από διάφορες αρρώστιες, καρκίνο, μικρόβια κ.ά. Τα ψάρια που πιάνετε εσείς, συνήθως από ποιά νόσο προσβάλλονται;» Ο ψαράς του απάντησε ότι στα 40 χρόνια που ψαρεύει δεν συνάντησε ποτέ άρρωστο ψάρι.

Η παραπάνω συζήτηση ήταν το έναυσμα που έσπρωξε το νεαρό τότε γιατρό να αφιερώσει τη ζωή του στην ανεύρεση του παράγοντα που προσφέρει ανοσία στους θαλάσσιους οργανισμούς. Η θαλασσινή πέστροφα για παράδειγμα δεν προσβάλλεται από καρκίνο ενώ η πέστροφά του γλυκού νερού προσβάλλεται από αυτόν μετά από 5,5 χρόνια ζωής, κατά μέσο όρο.

Αυτοψίες που πραγματοποίησε σε θαλάσσια θηλαστικά έδειξαν ότι δεν αναπτύσσουν καρκίνο, αρτηριοσκλήρωση και άλλα εκφυλιστικά νοσήματα. Δείγματα ιστών από θαλάσσια ζώα, όπως μιας φάλαινας ηλικίας 80 ετών και του μικρού της στάλθηκαν στο εργαστήριο για να εντοπιστούν όποιες διαφορές μεταξύ των δύο ζώων. Η απάντηση ήταν ότι δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των δύο δειγμάτων. Το ίδιο παρατηρήθηκε με θαλάσσιους ελέφαντες και άλλα θαλάσσια ζώα. Παρά τη διαφορά ηλικίας μεταξύ των θαλάσσιων θηλαστικών, τα κύτταρα τους δεν έδειχναν εμφανείς διαφορές μεταξύ τους.

Χρόνια ερευνών τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η περιεκτικότητα του θαλασσινού νερού σε μεταλλικά στοιχεία, είναι η αιτία πίσω από την ιδανική κατάσταση υγείας των θαλάσσιων οργανισμών.

Δείγματα από διαφορετικούς ωκεανούς και θάλασσες, δείχνουν ότι το θαλασσινό νερό διατηρεί την ίδια ακριβώς αναλογία σε μεταλλικά στοιχεία, σε όλο τον κόσμο. Περιέχει ενενήντα δύο μεταλλικά στοιχεία σε μορφή κρυσταλλικού διαλύματος. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι αυτή η αναλογία είναι παρόμοια με την αναλογία των μεταλλικών στοιχείων που περιέχονται στο αίμα.

Ο ρόλος των μεταλλικών στοιχείων την εποχή του Murray δεν ήταν πλήρως κατανοητός. Σήμερα όμως γνωρίζουμε ότι τα μεταλλικά στοιχεία έχουν έναν ρόλο πρωταρχικής σημασίας στη φυσιολογία των ζώντων οργανισμών. Είναι απαραίτητα, σε ελάχιστες ποσότητες, για τη λειτουργία χιλιάδων ενζύμων, των βιταμινών, για τη παραγωγή πρωτεϊνών και πολλών άλλων λειτουργιών μέσα στο σώμα.

Για να αφομοιωθούν όμως θα πρέπει να επεξεργαστούν κατάλληλα κατά μήκος της τροφικής αλυσίδας. Τα φυτά προσλαμβάνουν μεταλλικά στοιχεία από το χώμα, προσθέτουν ένα μόριο άνθρακα σε αυτά και τα μετατρέπουν από ανόργανα σε οργανικά στοιχεία. Τα μεταλλικά στοιχεία στην οργανική τους μορφή, είναι πλέον ικανά να απορροφηθούν από οργανισμούς που βρίσκονται ψηλότερα στη τροφική αλυσίδα.

Τα καλλιεργήσιμα εδάφη του πλανήτη μας είναι πολύ φτωχά σε μεταλλικά στοιχεία. Σε σχέση με 50 μόλις χρόνια πριν, έχουν απολέσει πάνω από το 85% των μεταλλικών τους στοιχείων. Η έλλειψη μεταλλικών στοιχείων στο χώμα επηρεάζει όλη την τροφική αλυσίδα, τα λαχανικά, τα ζώα και τελικά τον άνθρωπο.

Το κρέας της αγελάδας, που σιτίζεται με χόρτα ή άλλες ζωοτροφές που δεν περιέχουν τα απαραίτητα μεταλλικά στοιχεία, είναι με τη σειρά του φτωχό, σε αμινοξέα, πρωτεΐνες, σε αντιοξειδωτικά και στα υπόλοιπα θρεπτικά συστατικά που είναι αναγκαία να λάβει ο άνθρωπος, στο επόμενο σκαλί της τροφικής αλυσίδας.

Είναι αλήθεια ότι έχει αυξηθεί διάρκεια ζωής του σύγχρονου ανθρώπου. Η ποιότητα ζωής όμως και η κατάσταση της υγείας μας είναι χειρότερη από ποτέ στην ιστορία. Η ραγδαία αύξηση των χρόνιων νοσημάτων, η έλλειψη ενέργειας και η κακή διάθεση περιγράφουν την εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου. Στοιχεία που έχουμε από πρωτόγονους πολιτισμούς, μας δείχνουν ότι οι άνθρωποι πέθαιναν σε μικρή ηλικία, λόγω ατυχημάτων και επικινδυνότητας του περιβάλλοντος, σε πολύ καλή όμως υγεία και φυσική κατάσταση.

Οι σύγχρονες καλλιέργειες για να παρακάμψουν το πρόβλημα, εμπλουτίζουν το χώμα με λιπάσματα, τα οποία στη καλύτερη περίπτωση περιέχουν δώδεκα, από τα ενενήντα δύο μεταλλικά στοιχεία. Τα ίδια τα φυτά είναι πιο ευάλωτα σε ασθένειες και έντομα, και οι καλλιεργητές αναγκάζονται στη συνέχεια να χρησιμοποιήσουν φυτοφάρμακα για να αντιμετωπίσουν τις ασθένειες που τα προσβάλλουν. Η τροφική αλυσίδα παρουσιάζει ελλείψεις σε σημαντικά θρεπτικά συστατικά και επιβαρύνεται σημαντικά με τοξικές ουσίες. Η διαταραχή της βιοχημικής ισορροπίας στο σώμα μας λόγω των παραπάνω είναι δραματική.

Η έρευνα του Maynard Murray στάθηκε η βάση για την ανάπτυξη μεθόδων εμπλουτισμού του εδάφους με θαλασσινό αλάτι. Παρά το γεγονός ότι το κοινό ραφιναρισμένο αλάτι είναι θανατηφόρο για τα φυτά και επιβλαβές για τον άνθρωπο, το θαλασσινό αλάτι σε συγκεκριμένες αραιώσεις, επιταχύνει σε εντυπωσιακό ρυθμό την ανάπτυξη τόσο των φυτών όσο και των ζώων που τρέφονται με αυτά.

Λαχανικά, τομάτες, αγγούρια και κολοκύθες που έχουν καλλιεργηθεί κατ' αυτό τον τρόπο, είναι πιο πλούσια όχι μόνο σε μεταλλικά στοιχεία αλλά επίσης σε βιταμίνες και άλλα θρεπτικά συστατικά.

Ο ανθρώπινος οργανισμός δυσκολεύεται να απορροφήσει ανόργανα συστατικά. Το αλάτι είναι το μόνο ανόργανο συστατικό που περιέχεται στη διατροφή μας. Υπολογίζεται ότι από αυτό μπορεί να απορροφήσει ένα μικρό ποσοστό (8%) μεταλλικών στοιχείων. Παρόλα αυτά και μέχρι να εφαρμοστούν ευρέως οι παραπάνω μέθοδοι καλλιέργειας, το θαλασσινό μη ραφιναρισμένο αλάτι είναι μια πλούσια πηγή μεταλλικών στοιχείων.

Λαοί όπως οι Ιάπωνες που καταναλώνουν αυξημένο ποσοστό τροφών που προέρχονται από τη θάλασσα, έχουν το μεγαλύτερο μέσο όρο ζωής (81 έτη) σήμερα και ένα ποσοστό παχυσαρκίας το χαμηλότερο ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες (3%).

Η αντικατάσταση του κοινού εμπορικού αλατιού με φυσικό θαλασσινό μη ραφιναρισμένο είναι μια απλή, οικονομική και παράλληλα πολύ σημαντική ενέργεια, που μπορούμε να κάνουμε για να ενισχύσουμε την υγεία μας. Επίσης η λήψη μιας καλής πολυβιταμίνης μπορεί να μας βοηθήσει να μειώσουμε τα διατροφικά κενά.

Πολύ πρόσφατα (2-3 χρόνια), έχουμε τη δυνατότητα να μετρήσουμε την ακριβή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο οργανισμός μας από άποψη μικροθρεπτικών συστατικών και να ενεργήσουμε κατάλληλα.

Ένας οργανισμός που έχει όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά είναι πραγματικά υγιής και απομακρύνει την πιθανότητα να αρρωστήσει.

Στην Υγειά σας
Dr. Δημήτρης Τσουκαλάς

Πηγή: Rc - Cafe

read more “Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που οι τροφές δεν είναι πια οι ίδιες;”

Καθησυχαστική έρευνα για τα αντισυλληπτικά χάπια

Μια από τις μεγαλύτερες έρευνες που έχουν γίνει ποτέ στον κόσμο σχετικά με τις επιπτώσεις των αντισυλληπτικών χαπιών, διαπίστωσε ότι οι γυναίκες που τα παίρνουν, μπορούν να περιμένουν ότι θα ζήσουν περισσότερα χρόνια και είναι λιγότερο πιθανό να πεθάνουν από οποιαδήποτε αιτία, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου και της καρδιοπάθειας, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη, που παρακολούθησε 46.000 γυναίκες επί σχεδόν 40 χρόνια, έγινε από ερευνητές του σκωτσέζικου πανεπιστημίου του Αμπερντίν υπό τον Φίλιπ Χάναφορντ και δημοσιεύτηκε στο "British Medical Journal" (Βρετανικό Ιατρικό Περιοδικό), σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ.

Οι βρετανοί ερευνητές εμφανίστηκαν καθησυχαστικοί, διαβεβαιώνοντας τα πολλά εκατομμύρια γυναικών σε όλο τον κόσμο που παίρνουν το αντισυλληπτικό χάπι τακτικά, ότι δεν βρήκαν κάποια σχέση ανάμεσα στο χάπι και σε αυξημένο μακροπρόθεσμο κίνδυνο πρόωρου θανάτου.

Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Άντερσον του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα, τα πορίσματά της "δείχνουν ότι μακροπρόθεσμα τα οφέλη για την υγεία από το αντισυλληπτικό χάπι υπεραντισταθμίζουν τους όποιους κινδύνους".

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, οι γυναίκες που παίρνουν το χάπι, σε βάθος χρόνου εμφανίζουν σημαντικά χαμηλότερο ποσοστό θανάτων από οποιαδήποτε αιτία (μεταξύ άλλων, λιγότερους θανάτους από κάθε είδους καρκίνο, συμπεριλαμβανομένων των γυναικολογικών) σε σύγκριση με τις γυναίκες που δεν το παίρνουν. Πάντως οι ερευνητές ανέφεραν ότι το συμπέρασμα αυτό μπορεί να ισχύει μόνο για τις γυναίκες που έπαιρναν τα παλαιότερης γενιάς αντισυλληπτικά και όχι τα πιο σύγχρονα, καθώς η μελέτη τους ξεκίνησε το 1968.

"Πολλές γυναίκες, ιδίως όσες χρησιμοποιούσαν τα πρώτης γενιάς αντισυλληπτικά πριν από πολλά χρόνια, είναι πιθανό ότι θα καθησυχαστούν από τα αποτελέσματά μας", δήλωσε ο Χάναφορντ.
Παλαιότερες έρευνες είχαν δώσει ενδείξεις ότι τα αντισυλληπτικά χάπια μπορεί να αυξάνουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ιδίως στις ηλικιωμένες και τις καπνίστριες.

Ενώ η νέα έρευνα επίσης έδειξε ότι υπάρχει ελαφρώς αυξημένος κίνδυνος για τις γυναίκες κάτω των 45 ετών που παίρνουν τώρα ή έπαιρναν πρόσφατα το χάπι, οι ερευνητές δήλωσαν ότι αυτός ο αυξημένος κίνδυνος στις νεαρότερες γυναίκες εξαφανίζεται μετά από περίπου δέκα χρόνια λήψης του χαπιού, ενώ τα οφέλη για τις μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες ξεπερνούν τους κινδύνους για τις πιο νέες.

Πηγή: protothema

read more “Καθησυχαστική έρευνα για τα αντισυλληπτικά χάπια”

Ο καπνιστής και το τσιγάρο του.

Γράφει ο Ομότιμος Καθηγητής της Φυσιολογίας,
Ιατρική Σχολή Παν/μίου Αθηνών,
Ιωάννης Χατζημηνάς



Ο καπνιστής και το τσιγάρο του έχουν άμεση σχέση, με την υγεία, τόσο του ίδιου του καπνιστή, όσο και των γύρω του. Αλλά συγχρόνως έχουν σχέση και με ολόκληρη την προϊστορία, την ιστορία και το μέλλον του ανθρώπου πάνω στη Γη, και, κατά πως φαίνεται, και οπουδήποτε αλλού στο Σύμπαν! Πράγματι ο καπνός - ο οποιοσδήποτε καπνός, ο άσπρος, ο μαύρος ή ο έγχρωμος, αρωματικός ή μη - έχει διαδραματίσει έναν απίστευτα ουσιαστικό και θεμελιώδη ρόλο στη διαμόρφωση της ψυχής του ανθρώπου, των φαντασιώσεων, των προσδοκιών και των μεταφυσικών του αναζητήσεων. Φαντάζομαι εκείνο τον ταλαίπωρο νεαρό μας πρόγονο, που είχε την αναπάντεχη τύχη (ή την ατυχία;) να ήταν το πρώτο "ανθρώπινο ον" που γεννήθηκε με τον εγκέφαλό του εξοπλισμένο με την πρωτόφαντη ικανότητα της ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ. Η όλη ιστορία έγινε κάπως έτσι:
Από τα απύθμενα βάθη του χρόνου άρχισε την πορεία της μια κοσμική ακτίνα - η τελευταία ίσως που έτυχε να ξεφύγει από την τρομακτική έλξη που άρχισε να αναπτύσσεται τη στιγμή που το άστρο καταβροχθίζονταν από τη μαύρη τρύπα.
Πορευόταν λοιπόν η ακτίνα και προσπερνούσε τα έτη, τους αιώνες, τις χιλιετίες, τα εκατομμύρια και τα δισεκατομμύρια των "ετών φωτός," μέσα στην υφή του ΧΡΟΝΟΥ. Και ξάφνου το θαύμα έγινε! Η ακτίνα πέρασε μέσα από δέρμα, ανάμεσα από άτομα και μόρια που συγκροτούσαν ζωντανό ιστό, δομή απείρως σπάνια στον κόσμο, και πρόσκρουσε σε ένα από τα δισεκατομμύρια μόρια ύλης που συγκροτούν το DNA μέσα σ' ένα ωογόνιο, στην ωοθήκη ενός προανθρώπινου όντος, κάπου στη ζούγκλα της Αφρικής . Και η μετάλλαξη ήταν πια γεγονός!
Μετά από λίγα χρόνια, αυτό το συγκεκριμένο ωογόνιο, εξελίχθηκε σε ωάριο, αυτό γονιμοποιήθηκε από σπερματοζωάριο, και έτσι, με τη σειρά του, έδωσε γένεση σε κύημα ''προανθώπινου όντος''.

Η μετάλλαξη που προκλήθηκε από την κοσμική ακτίνα αποδείχθηκε κοσμογονική, γιατί αφορούσε μια θέση - κλειδί μέσα στο γενετικό κώδικα. Με την τροποποίηση αυτού του γονιδίου, οι βασικές συνδέσεις των νευράδων στον εγκεφαλικό φλοιό αυτού του εμβρύου σχηματίστηκαν με βάση ένα καινούριο σχέδιο, και διέθεταν ένα επαναστατικό προγραμματισμό.


Το ανθρώπινο αυτό ον εμφάνιζε, για πρώτη φορά στην ιστορία του χρόνου, την ιδιότητα της ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, αυτής της εκπληκτικής εγκεφαλικής λειτουργίας, που μας διακρίνει και μας εξυψώνει πάνω από όλα τα πλάσματα της δημιουργίας. Φανταστείτε, χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε βέβαια, αυτό το κείμενο, ούτε και η γνωστή και άγνωστη περιπέτεια του ανθρώπου μέσα στον Κόσμο, από την εμφάνισή του μέχρι και σήμερα.

Φανταστείτε λοιπόν αυτό το πρώτο ανθρώπινο ον, με την πνευματική ικανότητα της φαντασίας, να αντικρίζει για πρώτη φορά με δέος, τρόμο και θαυμασμό, τον καπνό να εκτινάσσεται βίαια προς τα ύψη από τον κρατήρα του ηφαιστείου, ή τον καπνό από την τυχαία πυρκαγιά του δάσους να καλύπτει τον ουρανό και να σκιάζει τον ήλιο.
Οι διεργασίες που πραγματοποιούνται μέσα στον εγκεφαλικό του φλοιό, χάρη στα καινούργια νευραδικά κυκλώματα και τον πρωτόγνωρο πολυπλοκότερο προγραμματισμό, πυροδοτούν τη σκέψη του και γεννοβολούν τα οράματα και τις φαντασιώσεις του.

Ο καπνός που αναθρώσκει με κατεύθυνση προς τον ουρανό ανάγεται σε σύμβολο του υπερφυσικού, του υπερδυναμικού, του παντοδύναμου και του μυστηρίου.
Από αυτό το σημείο και μετά, η χρήση του καπνού - με τη μορφή του αρωματικού καπνού, του θυμιάματος ή της κνίσας, που ευφραίνει θεούς και ανθρώπους, κ.λ.π. - εντάσσεται σε όλες τις τελετουργίες, τις μυστηριακές και λατρευτικές πράξεις του ανθρώπου, και καταλαμβάνει κυρίαρχη θέση ανάμεσα στα μέσα, τους μηχανισμούς, και γενικά τους ισχυρούς δυναμικούς παράγοντες που χρησιμοποιούνται για την εγκατάσταση της εξάρτησης του ατόμου και των μαζών.

Και η ιστορία τραβάει το δρόμο της, ως τη στιγμή που κάποιος ανακάλυψε, κάπου εκεί στη Νότια Αμερική, το φυτό που ονομάστηκε NICOTIANA TABACUM, τον καπνό που αναδίδεται με την καύση του, και τις φαρμακολογικές επιδράσεις που εξασκεί η περιεχόμενη νικοτίνη.
Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει μια καινούργια περίοδος όσον αφορά τη χρησιμοποίηση του καπνού σαν φαινομένου ή στοιχείου που επιδρά στη σκέψη μας, και κατ' επέκταση στη συμπεριφορά μας, με την παρεμβολή του αισθήματος της όρασης και της όσφρησης.

Πράγματι, εκτός από αυτά, με το κάπνισμα των προϊόντων της NICOTIANA TABACUM, υπεισέρχονται στη συνολική διαδικασία και τα αισθήματα της γεύσης και αφής, με όλες τις συνακόλουθες φυσιολογικές επιδράσεις και αντιδράσεις, και επιπρόσθετα έχουμε και την ισχυρή φαρμακολογική επίδραση της νικοτίνης, η οποία και από μόνη της δημιουργεί βιοχημική εξάρτηση πρώτου μεγέθους.

Και έτσι, από τετρακόσια πενήντα τόσα χρόνια, το κάπνισμα άρχισε να μπαίνει στην ατομική και την κοινωνική μας ζωή, και να καταλαμβάνει θέση αγαθού πρώτης ανάγκης και μέσου διαμόρφωσης, εκδήλωσης και προβολής της προσωπικότητας του καπνιστή.

Επιπρόσθετα, θεωρείται ότι αποτελεί αδιαφιλονίκητη πηγή έμπνευσης και διέγερσης της φαντασίας, και όλων των άλλων πνευματικών λειτουργιών, που αποτελούν τους απαραίτητους συντελεστές για τη δημιουργία αριστοτεχνημάτων του λόγου, της σκέψης, της διανόησης και της επιστήμης! Και ακόμα, ένα αποτελεσματικό μέσο για την αποτροπή του σωματικού και του πνευματικού καμάτου.
Χρησιμοποιείται με τη μορφή του πούρου και του ναργιλέ, και αργότερα επικρατεί, με τεράστια διαφορά, η εύχρηστη και ραφινάτη μορφή του τσιγάρου.

Και όλα αυτά είναι πολύ ωραία, και ως ένα σημείο αληθινά. Το κάπνισμα αποτελεί μια ευχάριστη συνήθεια, και δημιουργεί ένα πλήθος χρήσιμες, και οπωσδήποτε ευδαιμονιστικές εξαρτήσεις, που έχουν κατά κόρον διαφημιστεί από τα γιγαντιαία οικονομικά και άλλα συμφέροντα που...ελλοχεύουν πίσω από την παραγωγή του πακέτου με τα τσιγάρα, που πολλοί έχουμε στην τσέπη μας.

Αλλά, από αρκετά τώρα χρόνια, εξακριβώθηκε, και όσο πάει και τεκμηριώνεται επιστημονικά πια, και πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι το κάπνισμα αποτελεί έναν από τους βασικότερους και ισχυρότερους νοσογόνους παράγοντες, όχι μόνο για τον ίδιο τον καπνιστή, αλλά και για τους γύρω του, που εξαναγκάζονται να εισπνέουν τον καπνό με τον οποίο ρυπαίνει το περιβάλλον του.
Πράγματι, ο καπνιστής έχει αυξημένο κίνδυνο για ανάπτυξη καρκίνου στον πνεύμονα, στην ουροδόχο κύστη, στο νεφρό και στο πάγκρεας, καθώς επίσης και στο στόμα, στα χείλη, στο φάρυγγα, στο λάρυγγα, και στον οισοφάγο.

Το κάπνισμα έχει όμως και άμεση συσχέτιση με τη χρόνια βρογχίτιδα και το εμφύσημα, καθώς και το συνδυασμό, στο ίδιο άτομο, των δύο αυτών βασανιστικών, και τελικά θανατηφόρων καταστάσεων.

Μια άλλη πολύ σημαντική βλαβερή και θλιβερή επίδραση έχει τόσο στην επίπτωση όσο και στην εξέλιξη της στεφανιαίας νόσου της καρδίας, που αποτελεί και την πρώτη αιτία θανάτου ανδρών μέσης ηλικίας στο Δυτικό κόσμο.
Ο κίνδυνος για στεφανιαία νόσο, σε νέο άνδρα που καπνίζει 20 τσιγάρα την ημέρα, είναι περίπου τριπλάσιος σε σύγκριση με τον μη καπνιστή, και αυξάνεται ανάλογα με τον αριθμό των τσιγάρων που καπνίζει.

Εκτός από τις στεφανιαίες αρτηρίες της καρδίας, το κάπνισμα επηρεάζει δυσμενώς και πολλές άλλες αρτηρίες σε διάφορα μέρη του σώματος, όπως του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα αγγειοεγκεφαλικά επεισόδια, ή στα πόδια, με τελική απόληξη τη γάγγραινα και τον ακρωτηριασμό.
Το κάπνισμα της μητέρας προκαλεί επίσης εξαιρετικά μεγάλη βλάβη στο έμβρυο κατά την εγκυμοσύνη.

Ποιοι είναι άραγε οι μηχανισμοί με τους οποίους το κάπνισμα προκαλεί όλα αυτά τα δεινά; Μέσα στον καπνό του τσιγάρου περιέχονται βέβαια χιλιάδες ερεθιστικές και βλαβερές ουσίες, που επενεργούν:
1. Mε την απλή επαφή με το βλεννογόνο της ρινικής και της στοματικής κοιλότητας, καθώς και με το βλεννογόνο και το αναπνευστικό επιθήλιο όλων των άλλων αναπνευστικών οδών και των κυψελίδων των πνευμόνων, και
2. Mε την απορρόφησή τους από το αίμα, με συνέπεια να μεταφέρονται σε όλους τους ιστούς και τα όργανα του σώματος και να εξασκούν εκεί, με άμεσο τρόπο, τη βλαπτική τους επίδραση.

Από όλες όμως αυτές τις ουσίες, ξεχωρίζουν οι ακόλουθες τρεις:
1. Η νικοτίνη, το δραστικό αλκαλοειδές του καπνού. Η νικοτίνη απορροφάται πολύ εύκολα και γρήγορα από τις κυψελίδες των πνευμόνων προς το αίμα, και επιδρά, τόσο στο αυτόνομο νευρικό σύστημα, όσο και στο κεντρικό νευρικό σύστημα, αλλά και σε άλλους ιστούς και όργανα του σώματος. Βασική της επίδραση είναι η μεγάλη αύξηση της έκκρισης αδρεναλίνης από τα επινεφρίδια, με αποτέλεσμα την ταχυκαρδία, την αγγειοσυστολή κυρίως των αγγείων του δέρματος και την αύξηση της αρτηριακής πίεσης, την αύξηση της γλυκόζης και των λιπαρών οξέων στο αίμα, και τη σημαντική αύξηση του μεταβολισμού. Η επίδραση στο κεντρικό νευρικό σύστημα, και ιδιαίτερα στον εγκέφαλο, συνίσταται σε περιορισμό του αισθήματος της κόπωσης, την αύξηση της εγρήγορσης και τη βελτίωση της επικέντρωσης της προσοχής.
2. Η πίσσα, αποτελεί μείγμα πολλών ουσιών που προέρχονται από την καύση του καπνού, και περιέχει πολλές καρκινογόνες ουσίες, που επιδρούν τόσο άμεσα στα κύτταρα των βλεννογόνων του αναπνευστικού συστήματος, όσο και έμμεσα, μετά την απορρόφησή τους από το αίμα.
3. Tο μονοξείδιο του άνθρακα, που επίσης παράγεται κατά την καύση του καπνού απορροφάται από τους πνεύμονες προς το αίμα και περιορίζει, σε μεγάλο βαθμό, τη μεταφορά του οξυγόνου σε όλους τους ιστούς του σώματος. Η χρόνια δηλητηρίαση με μονοξείδιο του άνθρακα - που αποτελεί μόνιμη κατάσταση σε όλους τους καπνιστές - είναι υπεύθυνη για τη σκλήρυνση των αρτηριών, και γενικότερα για τις αγγειακές βλάβες, που τελικά αυξάνουν, σε πολύ μεγάλο βαθμό, τον κίνδυνο για την εμφάνιση στεφανιαίας νόσου της καρδίας και εμφράγματος του μυοκαρδίου, καθώς και αγγειοεγκεφαλικών επεισοδίων.

Αυτά λοιπόν για τον καπνιστή και το τσιγάρο του! Το συμπέρασμα είναι ότι ο καπνιστής έχει εισάγει στη ζωή του ένα στοιχείο περιπέτειας, με απροσδιόριστη, αλλά ενδεχόμενα όχι ευχάριστη κατάληξη, πρόκειται δηλαδή για τον άνθρωπο που έχει κάνει καθημερινή πράξη το "ζην επικινδύνως," ή , για τους Ιταλομαθείς, και γενικά τους Ευρωπαϊζοντες, vivere periculossamente.

rc-cafe.blogspot.com

read more “Ο καπνιστής και το τσιγάρο του.”